روح‌نواز.

حس ِ دلتنگی خیلی وقته رو دلم تتو شده.

به خودم اومدم دیدم دو نصفه شب در حالی که جون ِ بلند شدن و یک قدم برداشتن رو از شدت خستگی ندارم ، آهسته دارم زمزمه میکنم "به سوی تو، به شوق روی تو، به طرف کوی تو، سپیده‌دم آیم، مگر تو را جویم، بگو کجایی". می‌بینی؟ غرق شدن تو خاطراتت خونه‌ست برام. استامینوفن ، خستگی درکُن ، دنج‌ ، گرم ، نرم ، امن.

این قطعه رو باید با گوش ِ وجود شنید و کلمه به کلمشو در آغوش کشید و با چشمای بسته همراهش خوند . .

تو فال ِ ته فنجون قهوه‌ای.

ایستادن روی این پاهارو وقتی می‌خوام که قد بکشم برای بوسیدن پیشونی تو. اگر نه خسته‌تر از این حرفام که بخاطر روزمرگی بخوام از جام بلندشم عزیزم.

شراب ناب شیراز شده‌ای . .‌ همان قدر تلخ و جا افتاده.

شست و برد شلوغی صداهای روزمرگی رو. مثل همیشه موسیقی بی‌کلام نقش "مرهم" رو ایفا کرد.

از تو ظلماتِ دلتنگی ، تلألوِ نور می‌بینم. نوید برگشتنتو بدم به دلم یا بزارم تو نسخیِ بعد مستی بمونه؟