آغوشت "وطن" بود برایم.

بیست و دوم شهریورماه. مزار ابتهاج. رشت. ؛ بیچاره دل که غارت عشقش به باد داد ای دیده خون ببار که این فتنه کار توست...

بهمن ماه بود. نمیدانم چندم ، اما میدانم که ساعت از نیمه‌ی شب گذشته بود. دستانم را با سردی زمستان غسل داده بودند و در گیر و دارِ انتظار و امید به حل شدنِ مداوم ، خبر دادند که به مو رسیده و پاره شده. زیر بارش شهابیِ اندوه ، سنگ‌های مرمر دیواره‌یِ قلبم خونین شده بود و بازدمِ نفسِ غم‌آلودم بالا نمی‌آمد. می‌دانستم که زندگی در ابتدا تو را با لطافت می‌بوسد و در آغوش می‌کشد ، و سپس در خماریِ بوسه رهایت می‌کند... تمام اینهارا می‌دانستم و بازهم انفجار کوه غم را در زیر پوستم احساس میکردم. و حالا در این بامداد ، قلبم واژه‌ی دلتنگی را پمپاژ میکند و آویزِ بی‌قراری ، یک وزنه‌ی چند تُنی را بر گردنم می‌اندازد. عزیزِ دورم ، مرا ببخش که این کلمات برای نبودَنَت زیادت میکنند ، اما کفایت نه. تو از کدام روزنه‌یِ نور رفتی که این‌چنین همه چیز بعد از پر کشیدنت ، ثنایِ تو شد؟...

نوستالژی. رشت. بیست و سوم شهریورماه. ؛ تمام زندگی‌ام را به دنبالِ معناها گشته‌ام. از علت خلقتِ هسته کوچک درون دلِ نارنگی گرفته ، تا آن ۲۱ گرمی که هنگام مُردن از وزن آدمی کاسته می‌شود و چیزی نیست جز وزنِ روح. یا چگونگیِ تا کردنِ روزگار با دستانِ پینه بسته‌یِ مرد کفاش... تکه‌ای از خودم را درون مغازه‌ ساده‌اش جا گذاشتم و به دنبال معنایِ لبخندش رفتم‌ در پاسخ به سوالِ " زندگی چطور میگذره؟ " کی می‌دونه جوابشو؟ کی می‌دونه عزیزِ من؟

اونا هر یه نخ بهمنی که می‌کشن ؛ یه عالمه حرفِ نزده‌س که دود میشه...

از سر نمی‌روی ، چگونه از دل برانمت؟ - راحیل نیکفر.

و اما جانانم ؛ بنظرت چه داستانی می‌تونه پشتِ پاکت رها شده کنار خیابون باشه؟ چیزی جز رسیدن دستایِ معشوق سرِ صدم ثانیه ، می‌تونه ناجیِ سیگارِ تا نصفه بیرون اومده و لب‌هایِ منتظرِ عاشق از سر خماری برای در آغوش کشیدنِ یه نخ سیگار بهمن باشه؟