عذرخواهی نکنید، تشکر کنید. نگید ببخشید دیر کردم، بگید ممنونم منتظر موندی. نگید ببخشید که انقدر صحبت میکنم، بگید ممنونم که به حرفام گوش میدی. نگید ببخشید اذیتت کردم، بگید ممنونم که بهم لطف میکنی. نگید ببخشید گند زدم، بگید ممنونم تو اشباهاتم صبوری میکنی. همیشه مثبت باشید.. @ir_tavabin 🍃 @nor_ir

لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ.. بر آنچه از دستِ شما رفته اندوهگین نشوید... |خدا میگه بهترش تو راه... | 🍃 @nor_ir

جميعنا نكسر قواعدنا لشخص ما.. هممون بخاطر یه نفر خاص قانونامون رو زیر پا میزاریم ... #عربی‌جات حق... ✋ 🍃 @nor_ir

یلداتون مبارک ... ده هزارتایی شدنم تو اینستاگرامم 😍 🍃 @nor_ir

پاییزِ من، موسمِ هزار رنگ برگ‌ها، رفیق عصرهای بارانی و دلتنگی‌های بی پایان؛ سفرت به خیر... 🍃 @nor_ir

مگه ما ادم ها از کنار هم بودن چی میخوایم بسازیم جز لحظهات قشنگ ماندگار در خاطره مون ؟؟؟ چقدر این روزها از هم دوریم ؟ حتی اگر نزدیک باشیم دورترین آدم به هم هستیم ... ما سخت گرفتیم ،دنیاهم به ما سخت گرفت ! ما قشنگی ها رو ندیدیم ،کمتر دیگه کوچیکیه اتفاق ها خوشحالمون کرد ... خلاصه که دنیا شده فقط زمستون ،سرده سرد .... مگه نه؟‌ . . . . خیلی وقت بود براتون خودم ننوشته بودم :( 🍃 @nor_ir

آدم، گاهى رنج‌هایی را مى‏بيند ولى همين رنج‌ها حاملِ عنايت و محبتِ خدا هستند؛ براى انصرافِ من، توجه دادن به من، شستشو كردن من است! تعبيرى است در دعا: «الهى ترحم من تشاء بما تشاء كيف تشاء»؛ وقتى می‌خواهى به كسى محبت كنى، آن‌طور كه خودت می‌خواهى و با آن‌چه كه می‌خواهى با او مهربانى می‌کنی؛ حتى با رنج‌ها و زمين زدن‌ها. دوستان انسان، سلام نكرده‌اند؛ بر سرش هم زده‌اند، فحش هم داده‌اند، کتک خورده، تحقير شده، نزديكترين كسان او هم، به او توجه نكرده‌اند، اين‏ها عين رحمت اوست. وقتى ظرف تو می‌افتد و می‌شکند، یک‌وقت می‌گويى: ديدى شكست؟! يا اينكه مى‏گويى: ديدى! شكستنى بود؟! اين نگاه دوم است كه تو را به رحمت حق، گره می‌زند و مست و مدهوشت می‌کند. با اين نگاه و درک مستمر از عنایت‌هاى حق، مگر تو می‌توانى ضعف اعصاب بگيرى؟! ديگران هر چه می‌خواهند اذيت كنند؛ ولى تو بهره‌مند می‌شوى و قبل از بلاء، عافيت را يافته‌اى و قبل از ضلال و سردرگمى، به رشد رسيده‌ای. اين‏ها رحمت حق است كه ظهور و بروز دارد و اين مهربانى و انس اوست كه تو را رها نمی‌کند.  - #عین‌صاد ، خورشید در خاک نشسته، ص۱۸ 🍃 @nor_ir

جایی وسط تمام دویدن‌ها و تلاش کردن‌ها و جا نماندن‌ها، خسته و بی‌طاقت می‌شوی، بغض می‌کنی، می‌زنی کنار و دلت می‌خواهد فریاد بزنی که "کافی‌ست! من دلم می‌خواهد معمولی زندگی کنم و بدون فکر و اندوه بخوابم و بدون اضطرابِ مسئولیت‌های بزرگ، روزم را شب کنم و وسط یک دلخوشیِ موقتیِ کوچک، به یادِ هزار کار و مشغله‌ی عقب افتاده نیفتم و همه چیز به کامم زهر نشود! من دلم می‌خواهد بی‌خیال باشم و وسط حوضچه‌ی اکنون شنا کنم و دوباره سعادتِ این را داشته‌باشم که مدتی به حال خودم رها باشم و در کنج دنج و امنی به دور از دغدغه‌ها و آدم‌ها، پناه بگیرم و هیچ چیز به من مربوط نباشد، هیچ چیز ..." #نرگس_صرافیان_طوفان 🍃 @nor_ir