ء.
خواندم که آدمی میتواند، دوای آدمی باشد. مشهود است که میتواند، مشهود است که میتوان مرهم بر زخم نهاد یا همزمان نمک پاشید. فاصلهی میان این دو، یك رفتار درست است، یك درک بزرگ، یک جملات تسکینبخش.
واقعاً اگه امامرضا نبود، به کجا پناه میبردیم؟ اگه حرمش نبود، کجا میشد خونه امیدمون؟ هممون، ته قلبمون، لا به لای اون غما، یه عشق عجیبی بهش داریم. حرمش به معنای واقعی پناهه برامون. کم آوردی، خستهای، اما حتی گنبدش رو هم تصور کنی انگار غماتو میشوره میبره. امامرضا ممنونم که هستی.
هیچگاه تصور نمیکردم که نباشی، نمانی، بروی و قلبم برای نبودنت، دلتنگیات را زار بزند. تصور نمیکردم که صدایت از خاطرم فراموش شود و نگاه پر مهرت را از یاد ببرم.