🟣 ● همیشه در اوج ناامیدی، چراغ روشن امید و گشایش وجود دارد. و چه بسا آدمی از جایی که مایوس است به مراد خودش می رسد. در نومیدی بسی امید است پایان شب سیه سپید است ● نسبت به آنچه اميد ندارى اميدوارتر از آنچه به آن اميد دارى باش، چون موسى عليه السّلام رفت كه براى خانواده‌اش آتشى برگيرد و بياورد ولی خدا با وی صحبت کرد و در حالی برگشت که نبئ الهی شده بود. ملكۀ سبا نيز كافر از شهر خارج شد ولى نزد سليمان مسلمان شد. و جادوگران فرعون برايش طلب عزّت مى كردند ولى خودشان با ايمان بازگشتند. عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كُنْ لِمَا لاَ تَرْجُو أَرْجَى مِنْكَ لِمَا تَرْجُو فَإِنَّ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ خَرَجَ يَقْتَبِسُ لِأَهْلِهِ نَارا فَكَلَّمَهُ اَللَّهُ وَ رَجَعَ نَبِيّا وَ خَرَجَتْ مَلِكَةُ سَبَإٍ كَافِرَة فَأَسْلَمَتْ مَعَ سُلَيْمَانَ وَ خَرَجَ سَحَرَةُ فِرْعَوْنَ يَطْلُبُونَ اَلْعِزَّ لِفِرْعَوْنَ فَرَجَعُوا مُؤْمِنِينَ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● اگر خداوند سبحان به پادشاهان گنج "زر" می دهد، به گدایان نیز گنج "قناعت" می بخشد که این گنج دومی جاودانه است. گنجِ زر گر نَبُوَد، گنجِ قناعت باقیست آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد ● قناعت گنجى است كه نابود نمى شود. اَلْقَنَاعَةُ كَنْزٌ لاَ يَفْنَى ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ویژگی عاشق و عارف در یک بیت از سعدی: نه عاشق است که هر ساعتش نظر به کسی نه عارف است که هر روز خاطرش جایی ست ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

دست ناپیدا گریبان می کشد من پی دست و گریبان می روم این چنین پیدا و پنهان دست کیست تا که من پیدا و پنهان می روم #مولانا

در این پرده یک رشته بیکار نیست سررشته بر کس پدیدار نیست #نظامی

🟣 یلدا در زمان گذشته که زمستان های سختی وجود داشت به "روز خانه" معروف بود که عمدتا مردم این فصل را در خانه خود سپری می کردند و از همین رو شاید شب یلدا و آغاز زمستان چندان خوشایند نبوده. همانطور که نظامی از آن چنین یاد کرده است: روز خانه نه روز بستان بود که‌ اولین روزی از زمستان بود ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 روزِ جَهانیِ زَبانِ عَرَبی (۱۸ دسامبر / ۲۷ آذرماه) ● حافظ دانستن یک زبان دیگر را "هنر" قلمداد می کند و می گوید: با اینکه اظهار هنر نزد یار بی ادبی است؛ ولی دهان من پُر از عربی است. اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست زبان خموش، ولیکن دهان پُر از عربی‌ست ● مولانا نیز با حافظ موافق است و ترجیح می دهد به زبان عربی شعر بِسراید تا زبان فارسی ! و از همین رو مولانا بعد سرودن ابیاتی به زبان عربی می گوید: اینک به زبان فارسی شعر بگو، اگرچه عربی خوش تر است. پارسی گو گرچه تازی خوشترست ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________