داستان چشم ها @normah

🟣 ● هر دزدی که با چراغ وارد خانه شود، با دیدی روشن کالای گران‌بهاتری را برمی‌دارد. به تعبیر سنایی، گزیده‌تر دزدی می‌کند. چو دزدی با چراغ آید گُزیده‌تر برد کالا ● و هیچ چراغی در این دنیا بزرگ‌تر از خورشید نیست که هر روز فرا می‌رسد و گران‌بهاترین سرمایه آدمی که عمر او باشد را با خود می‌برد. هر روز که آفتاب برمی آید یک روز ز عمرِ ما به سر می آید هر صبح، که نقدِ عمر ما می‌دزدد دزدی‌ست که با مَشعَله بر می‌آید! ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● "دل‌نشان" در ادبیات ما همان کسی است که می‌داند چگونه آتش دل را مهار بکند؛ چیزی شبیه آتش‌نشان که خانه‌های سوخته مردم را خاموش می‌کند. و حال سعدی از پیک می‌خواهد که جزء سخن دل‌نشان دوست نگوید. ای پیک پی خجسته که داری نشان دوست با ما مگو به جز سخن دل‌نشان دوست ● حافظ می‌گفت: سخن وقتی آغشته به عشق باشد بر دل نشانده می شود یعنی عشق سخن را بر دل‌ها می‌نشاند. و نشان سخن عاشقانه همین است که بر دل می‌نشیند و آتش آن را خاموش می‌کند. دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی آری آری سخنِ عشق نشانی دارد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 اگر پادشاهی از پادشاهان در میان مردم مملکتش طلا و نقره فراوان تقسیم کند، آیا این امر در نظر آنها بزرگ نخواهد بود و بلند مرتبه اش نمی‌پندارند؟ این کجا و بارانی که با آن بیشتر از طلا و نقره در تمام اقلیم‌های زمین سرزمین‌ها آباد می‌شود و در محصولات افزوده می‌شود؟ آیا نمی‌بینی که یک باران چه قدر بزرگ و چه نعمت عظیمی برای مردم است، در حالی که آنها از آن غافلند. لَوْ أَنَّ مَلِكاً مِنَ الْمُلُوكِ قَسَمَ فِي أَهْلِ مَمْلَكَتِهِ قَنَاطِيرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ فِضَّةٍ أَ لَمْ يَكُنْ سَيَعْظُمُ عِنْدَهُمْ وَ يَذْهَبُ لَهُ بِهِ الصَّوْتُ فَأَيْنَ هَذَا مِنْ مَطْرَةٍ رَوَاءٍ إِذْ يُعْمَرُ بِهِ الْبِلَادُ وَ يَزِيدُ فِي الْغَلَّاتِ أَكْثَرَ مِنْ قَنَاطِيرِ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ فِي أَقَالِيمِ الْأَرْضِ كُلِّهَا أَ فَلَا تَرَى الْمَطْرَةَ الْوَاحِدَةَ مَا أَكْبَرَ قَدْرَهَا وَ أَعْظَمَ النِّعْمَةَ عَلَى النَّاسِ فِيهَا وَ هُمْ عَنْهَا سَاهُون ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

روشن شود چراغ دل ما ز یکدگر چون رشته‌های شمع به هم زنده‌ایم ما @normah | صائب

🟣 زیر خاک اندرون شدند آنان که همه کوشک‌ها برآوردند ● همه ی کسانی که قصر ها ساختند به زیر خاک رفتند و چون آخر کار ما خاک است، سقف خانه را نباید از زَر و طلا ساخت. و این درست مانند کسی است که ده ها میلیون خرج می کند و یک لباس فاخر برای یک شب می دوزد، فقط برای اینکه در یک محفل شبانه حاضر بشود. چون هَمی زیر خاک باید خفت سقف خانه به زر نباید کرد ● همان که حافظ می گفت: هر که را خوابگه آخر نه که مشتی خاک است گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

کجا هستند آن کسانی که ساختند؟ برافراشتند؟ فرش کردند؟ آماده کردند؟ جمع کردند؟ شمردند؟ «این من بنی و شید فرش و مهد و جمع و عدد»