و بالاخره مامانم فهمید که من آدمی نیستم که با گوش دادن پنج دقیقه از آهنگای تتلو عوض شم. اون تاثیر ناخودآگاه رو می‌زاره ولی میشه کمش کرد و من به قصد لذت گوش نمی‌دم. ینی یکمم به خاطر لذت هست ولی دید انتقادی دارم. از هر سکوتش هم معنی پیدا می‌کنم. آهنگاش واقعا پر ن. مثلا تو آهنگای غمگینش مث بچه های کار. هم میشه دید شکرگذاری ناخودآگاه داشت که من تو همچین شرایطی نیستم. هم تصمیم به انجام یه کاری برای بهتر کردن مملکت. هم درک جامعه.
