و در آخر هیچکس نمی‌فهمه چه تلاشی کردیم تا صبح که از خونه می‌زنیم بیرون لبامون بخنده و چشامون غمو فریاد نزنه
اینکه هنوز میتونم برم پارک و با بچه ها بازی کنم و هیچ اضطراب اجتماعی ای نداشته باشم واقعا خوشحالم می‌کنه
تا حالا شده مامانت یه فکت از زندگیت رو که نمی خواستی قبول کنی خیلی عادی بیانش کنه و تو بفهمی مدت هاست داشتی خودتو گول میزدی؛ و به خاطرش ساعت ها تو بغل مامان گریه کنی؟