تن ز جان و جان ز تن مستور نیست لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که از یاری برید پرده‌هایش پرده‌های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

نی حدیث راه پر خون می‌کند قصه‌های عشق مجنون می‌کند

جسم خاک از عشق بر افلاک شد کوه در رقص آمد و چالاک شد

با لب دمساز خود گر جفتمی همچو نی من گفتنی‌ها گفتمی

نی‌نوا/مولانا

🕊🤍 /حب

من متوجه شدم ادب چیز درونیه. آدم تا در درونش به ادب نرسه یه جایی توی بالا پایین شدن ها از تظاهر دست میکشه و خود واقعیش رو نشون میده. یک جایی شنیدم حُر بن یزید ریاحی ادب داشت و تواضع والا تحول یک شبه اتفاق نمی‌افته. مثلا شمر و ابن ملجم هم تو سپاه امام علی بودن اما از ادب درونی برخوردار نبودن... ادم یه جایی دیگه تظاهر به دادش نمی‌رسه...