هم آغوشت رو می‌خوام. هم آب و هم امان نامه‌.

کوچ، تا چند؟! مگر می‌شود از خویش گریخت؟ بال، تنها غم غربت به پرستوها داد..

ما دل به کوی تو تا افلاک رهسپاریم... پی‌نوشت:قاب عکسِ لبِ طاقچه خونه ننه آقا...

یکِ مهرِ عزیزم/

ای آنکه در بازار دل، جان می‌فروشی بی ادعایی، عهد و پیمان می‌فروشی! آیا خریدار تو هستند این جماعت؟ یا آنچه با ارزش تر است، آن می‌فروشی

#تابستان ۱۴۰۲ پر از حرف هایی بود که در گلو خشک شد. پر از #دل کندن ها و قطع کردن زالوی خیالِ آدم هایی بود که از خونت می‌مکیدند و شریانت رو قطع میکردند. چاره ای نیست! برای #انسان گونه زیستن و به صراط حق متصل شدن، ناچار به تمام کردن تعلقاتِ روح و جانیم. بیایید به جای برده ادم ها بودند، بنده #خدا باشیم.

پاییز من از وقتی شروع میشه که بابا انار بخره.

دلم برای نوشتن تنگ شده.

همین.

نصف شب.... در حال مرور این جمله: نجنگ. جنگیدی!؟ نترس. ترسیدی؟ بمیر.

اون روز ها رو گذروندی... اما الان چرا مثل شاخه‌ی پربار و ناتوان، خمیده ای!؟