#تابستان ۱۴۰۲ پر از حرف هایی بود که در گلو خشک شد. پر از #دل کندن ها و قطع کردن زالوی خیالِ آدم هایی بود که از خونت می‌مکیدند و شریانت رو قطع میکردند. چاره ای نیست! برای #انسان گونه زیستن و به صراط حق متصل شدن، ناچار به تمام کردن تعلقاتِ روح و جانیم. بیایید به جای برده ادم ها بودند، بنده #خدا باشیم.

پاییز من از وقتی شروع میشه که بابا انار بخره.

دلم برای نوشتن تنگ شده.

همین.

نصف شب.... در حال مرور این جمله: نجنگ. جنگیدی!؟ نترس. ترسیدی؟ بمیر.

اون روز ها رو گذروندی... اما الان چرا مثل شاخه‌ی پربار و ناتوان، خمیده ای!؟

مثل تو باید جنگید.

عیدتون مبارکککک

آمنه، قدم نو رسیده ات گل باران. وقتی قنداق فرزندت را می‌بوییدی، از بالینش عِطرِ خوشِ گل محمدی زبانه‌ نکشید!؟ جانا... در چشمانش حلقه‌ی ملکوتِ خدا را نظاره کردی!؟ در قدومش راهِ معراج را بر بلندای بَرین دیدی!؟ دستانش گویی دستِ ابراهیم خلیل الله به هنگام بت شکنی. جان ها همه به فدای مولودت بانو. جانی ‌که تو زاییده ای جانِ محرومان و مظلومانِ تاریخ شد. در نهانش سّره اعجاز الله و محبت بود. بر زبانش هیچ نبود جز حق و راستی. آمنه، قدمِ نو رسیده ات گل باران.

بیا بگذریم از این روز ها. گذشتن از همه... حتی از خودت... از احساسات... از فکرها و خیال ها... بیا به قلبمون تحکیم کنیم: "هیچ چیز ماندنی نیست!" در نقطه ای به حرفم می‌رسید، هیچ چیز جز خودت و خدا باقی نمی‌مونید. من گذشتم. الان تمامم. هیچ. تهی. خالی. بی ثمر در فکر بهارانم ولی چون بهاران می‌رسد، با من خزانی میکند. #شهریار