این سه تا عکس رو امروز از پینترست پیدا کردم.

ساده، ملیح، آرام، پر از نور و امید.

معرفی میکنم، هایلایت قهوه ای با بوی کارامل. من موقع کتاب خوندن بعد از اینکه هرجا رو خط کشیدم یکم بو میکنم و دهم آب میوفته و مجدد به کتاب خوندن ادامه می‌دم. ناگفته نباشه که گشنه ام میشه.>~< 🪐🤎

کم کم صدای پای شهریورِ عزیزم میاد. مثل نسیم امشب که با بوی نم بارون قاطی شده.

من وقتی ذهنم درگیره انقلاب فرانسه هست همون موقع آهنگ: تو یه طوفان من جزیره... من ناپلئون تو دزیره... کی میتونه جز تو همه دنیامو بگیره.... #چاووشی *اندر احوالات یک ذهن مشوش از تاریخی که گذشت.

ولی الان من باید مشای می‌بودم و با رفیقم مسیر رو گز می‌کردیم و از رویاهامون حرف می‌زدیم و موکب به موکب دنبال مولا می‌گشتیم.... بعد اخر سر غر می‌زدیم که بابا ما کجا و خوبان عالم که آقا رو زیارت کردن کجا... بعد یه چایی عراقی می‌گرفتیم و عمود ها رو می‌شمردیم. چفیه های فلسطینی مون رو خیس می‌کردیم و می‌نداختیم روی چادر. مرثیه خونی بچه های عراقی رو می‌شنیدیم. فلافل میزدیم. باهم مداحی زمزمه میکردیم: و رجائی کربلا خذ عمری و رزقنی کربلا.... *ولی خدایا بابت هرچی که دادی و ندادی و از ما گرفتی، شکر. ✨🤍🪴🪐

آخر همه ی عشق های خفن دنیا رسید به فراق و دوری.

مگر اینکه در آغوش هم جون دادن... از شوق وصال... کاش عاقبت کربلا با من این کار رو کنه... :)