آقای امام رضا! منم اون آهویِ بی پناه میون دشت زار.

هم آغوشت رو می‌خوام. هم آب و هم امان نامه‌.

الان حسِ مفلِکِ بی پناهِ زخمی رو دارم. کسی مشهد هست؟ میشه به امام رضا بگید این کفترِ بال و پر شکسته را هم بغل کند، روی بالم دارو بزند و ببندد، بعد سرم بوسه بزند، نازم کند، بهم آب و دون بدهد، همینجور که دارم آب و دون میخورم بهم زُل بزنه و پایم را با انگشت سبابش ناز کند.. زمان خوب شدنم بین دو دستش من رو بگیره و به قلبش بچسباند، بعد برای آرامشِ جانم آیه الکرسی بخواند. بعد سرم رو ببوسد و از خدا با تمام وجودش بخواد که راهم را میان آسمان ها، نشان دهد. بعد گریه برای هدایتم کند، جوری که اشکش بریزد روی پَرَم. من!؟ وقتی دستانش را بالا برد و پرم داد، باز برمیگردم روی شونه‌اش می‌نشینم. سرم را به محاسنش می‌چسبانم و ازشان تشکر میکنم. بعد می‌پرم. آقای امام رضا شما وقتی از طرف خدا تیمار میکنید من را، مگر می‌شود گمراه و خسته شوم!؟ _:دلم مشهد می‌خواد...

چایی خونه...

به اندازه تمام انسان های در گور خفته ای هیچ گاه نام حسین را نشنیدند، گریستم...