حس غریب این عکس>

مثلا امشب تو خیمه ی مولا جوشن خوندیم و قران رو سر گذاشتیم. بیرون خیمه هم آتیش روشن کردیم و چایی و برگ گل محمدی دم دادیم که بین مناجات بخوریم‌. اخ اگر نمِ بارونم بزنه... #رویای_شیرین_من

اینکه شما و وحشت دنیای بی علی ع...

به یک اسم توی جوشن برخوردم: یاکاسر/ ای درهم شکننده... میتونم ساعت ها فکر کنم و در کهکشان ها و اقیانوس این کلمه غوطه ور شم.

به نظرم هر کسی تو شب قدر، یه عمل پر فضیلتی داره که تو مفاتیح ذکر نشده، یه عمل مخصوصِ خودش.

. آره فرزندم! یکسری از منتظرا عین یه تیکه چوبن. تو دریای پر از آشوب و گناه این دنیا، دست و پا نمیزنن که غرق بشن، اما یه جا ثابت موندن. انگار منتظرن باد بیاد، یه باد این ور ببرتشون، یه باد اون ور. غرق نمیشن، اما تکونم نمیخورن. یه عمر تو روشنایی میمونن، اما خودشون نوری از خودشون ندارن که به بقیه بدن. فقط نشستن و منتظرن یه معجزه بشه، بی اینکه خودشون قدمی بردارن. امام زمان (عج) از ما یه انتظار دیگه داره. میخواد خودمون چراغ راه باشیم، نه اینکه فقط به نور اون چشم بدوزیم. میخواد وسط این دریای طوفانی، یه حرکتی کنیم، یه قدمی برداریم. نمیخواد فقط تماشاچی باشیم. میخواد یه کاری کنیم که اومدنش نزدیکتر بشه، نه اینکه فقط بشینیم و دعا کنیم. .

. یه عده هم مثل سنگن. به محض اینکه پا میذارن تو این دریای متلاطم روزگار، دیگه امیدی بهشون نیست. یه ضرب غرق میشن و ته نشین میشن. انگار ذاتشون با این دنیا سازگار نیست.همیشه دنبال یه جای امن و امان میگردن، یه گوشه دنج که هیچ خطری تهدیدشون نکنه. اما مشکل اینجاست که از خطر نمیترسن، از خودشون میترسن! میترسن از اینکه اگه وارد بشن، نتونن دووم بیارن. میترسن از اینکه ضعف‌هاشون رو بشه.وقتی هم که غرق میشن، دیگه خودشون نمیتونن خودشون رو نجات بدن. منتظر یه دست دیگه هستن که بیاد و از ته دریا بکشتشون بیرون. اما خیلی وقتا اون دست نجات هم پیدا نمیشه. .

. یه عده هم مثل کشتی‌اند. نه فقط خودشون رو نجات میدن، بلکه دست بقیه رو هم می‌گیرن. منتظر باد نیستن که هر طرف وزید، اون‌ها رو با خودش ببره. یه هدف دارن، یه مسیر مشخص. ثابت قدمن، مثل یه کوه استوار وسط دریا. منجی‌ان و چراغ راه بقیه. به کمک خدا کشتی وجودشون رو ساختن و آماده کردن. ایمانی راسخ دارن و با زحمت و عرق جبین، بصیرتشون رو تقویت کردن. صبر پیشه کردن و با چشم باز به دنیا نگاه می‌کنن. اینجور آدما رو امام زمان (عج) تحویل می‌گیره، چون میدونه اینا همون یارهایی هستن که میشه بهشون تکیه کرد. .

چقدر من عاشق مطالب این کتاب شدم...

اینکه آیه (دخترِ سرزمین زیتون و انجیر) با تمام مشکلات و مسائلی که تو لبنان دست و پنجه نرم میکنه بهم پیام میده و از فعالیت ها و کارهایی که این شب ها انجام میده برام میفرسته و بهم میگه من بیادتم و انگاری درون قلب منی... نمیدونم چطوری توصیف کنم که چقدر قلبم‌ لمس میشه. شاید هم رو ندیده باشیم اما جانمازی که دوختم با انگشتام الان پیششه و خب نمیدونم این حس رو توصیف کنم!