از کلمات تو خالی که فقط به زبون آورده شد خسته شدم....
از درون باید کلمات بجوشه...
چه آدم هایی که با کلمات تو خالی دلشون نلرزید و چه کلماتی که باعث نفرت و حسد و کینه شد....
و چه کلماتی که موجب عشق و علاقه و محبت شد...
چه کلمات توخالی...
هر کلمه بار و مسئولیت و عهدی داره...
و چه رفتار هایی که این کلمات رو خورد کرد...
نه فقط کلمات بلکه دلهایی که اون کلام رو پذیرفتند....
چه دلهایی که ویران شد.
و آدمی!؟
مسئول تمام کلماتی که بی دلیل و بدون آنکه از درونش جوشیده باشد به زبان آورده...
استاد غلامی گفت بعد از این همه بحث های اخلاقی درباره کبر و غرور و غیبت و حسد و دروغ و و و...
همین که بهتون یاد داده باشم سکوت کنید و ساکت بشید خودش یه موفقیت بزرگه...