مَوْلايْ دُنْيايْ نَارٌ مِنْ عَاشُورَاءْ مولای من، دنیایم از عاشورا آتش گرفته است حَيْرَانْ عَطْشَانْ يَا مَنْ لِلْمَاءِ المَاءْ سرگردان و تشنه‌ام، ای آن‌که خودِ آب، آبِ توست هل تَرَانَا في ظَمَانَا يَا أَبَانَا آیا در این تشنگی ما را می‌بینی، ای پدر ما؟ يا مَنْ لِلْمَاءِ المَاءْ ای سرچشمهٔ همهٔ آب‌ها إنَّنَا فَوْجُ بَوَاكٍ دَمْعَةٌ في إثْرِ دَمْعَة ما سیل گریه‌ایم، اشکی پس از اشک بالليالِي السُّودِ ضِعْنَا لَمْ نُرِد إلَّاكَ شَمْعَة در شب‌های سیاه گم شدیم، جز تو چراغی نخواستیم حَسْبُهُ إنْ قِيلَ شَمْسٌ أَمْسَكَ الشِّيعِيُّ ضِلْعَهْ همین بس که نامت «خورشید» است و شیعه دلش را به تو گره زده آهِ يَا مَهْدِيُّ نَادَى لَيْتَ كُلَّ الدَّهْرِ جُمْعَة آه ای مهدی، کاش تمام زمان، جمعه بود لَهْفَانْ أَيَّانْ يَوْمُ الوَعْدِ المَوْعُودْ مشتاق و بی‌تابیم؛ وعدهٔ دیدار کی می‌رسد؟ قَدْ مَاتْ مَنْ بَاتْ بالشَّوْقِ اللا مَحْدُودْ آن‌که با شوق بی‌پایان سر کرد، از شوق جان داد هَلْ هَوَانَا قَدْ جَفَانَا يَا أَبَانَا آیا عشق ما را رها کرده، ای پدر؟ يا مَنْ لِلْمَاءِ المَاءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها أَيُّهَا المَهْدَيُّ خُذْنَا أَسْنِدِ الظَّهْرَ عَلَيْنَا ای مهدی، ما را بگیر، پشتمان باش فتُنَادي وَنُنَادِي وَاحُسَيْنًا وَاحُسَيْنَا تو صدا بزنی، ما هم فریاد بزنیم: واحسینا حِينَ صَاحَ السِّبْطُ هَلْ مِنْ نَاصِرٍ يأتِي إلَيْنَا آن روز که حسین فریاد زد: آیا یاوری هست؟ أَخَّرَ الدَّهْرُ مَجِينَا وَدِماءً قَدْ بَكَيْنَا روزگار ما را عقب انداخت، با خون گریستیم والحَالْ قَدْ حَالْ عَنْ نُصْرَتِنَا المَقْدُورْ تقدیر، میان ما و یاری فاصله انداخت خُذْ عَينْ لِلْحَيْنْ تَبْكِي النَّحْرَ المَنْحُورْ چشمی بگیر که هنوز بر گلوی بریده گریه می‌کند ذا عَزَانَا خُذْ دِمَانَا يَا أَبَانَا این عزای ماست، خون ما را بپذیر، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ المَاءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها سَيِّدي إنَّا وُعِدْنَا بِالمَوَاعِيدِ القَرِيبَة مولای من، به وعده‌های نزدیک دل بستیم فَانْتَظَرْنَا وَاصْطَبَرْنَا فِي تَفَاصِيلِ المُصِيبَة منتظر ماندیم و صبر کردیم میان مصیبت‌ها أينَ مَنْ عَاشَ غَرِيبًا بَيْنَ دَمْعَاتِ الغَرِيبَة کجاست آن غریب میان اشک‌های غربت؟ أَيْنَ مَنْ يُرْجِعُ حَقًّا لِلْقَرابينِ السَّلِيبَة کجاست آن‌که حق قربانیان را بازگرداند؟ مَذْخُورْ مَذْكُورْ فِي صَفْحَاتِ التَّوْرَاهْ نامت در کتاب‌ها ثبت شده مُذْ ذَّاكْ نَنْخَاكْ عَجِّلْ يَا فَرَجَ اللهْ از همان زمان فریادت می‌زنیم: بیا ای فرج خدا جُدْ حَنَانَا وَأَمَانَا يَا أَبَانَا به ما مهربانی و امنیت ببخش، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ المَاءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها قَدْ وَجَدْناَك نِدَاءً بالشِّفَاهِ الذَّابِلاتِ تو را در فریاد لب‌های خشکیده یافتیم وَرَجَوْنَاكَ دَوَاءً لِلْجُسُومِ الشَاحِبَاتِ و امیدمان تو بود برای شفا دادن بدن‌های رنگ‌پریده وَتَمَنَّيْنَاكَ خِدْرًا للنِّسَاءِ البَارِزَاتِ و تو را آرزو کردیم پردهٔ امن برای زنان آسیب‌دیده أَتُرَى كُنْتَ غَرِيقًا بِالدِّمَاءِ السَائِلاتِ آیا تو هم در دریای خون‌های جاری غرق بودی؟ النُّورْ مَكْسُورْ يَسْأَلُ أَيْنَ المِشْكَاةْ نور شکسته می‌پرسد، چراغ کجاست؟ عَاشُورْ وَالصُّورْ يَصْرَخُ يَا لِلثَّارَاتْ عاشورا و صداها فریاد می‌زنند: ای قصاص‌ها! نَتَفَانَى بِدُعَانَا يَا أَبَانَا با دعای خود فنا می‌شویم، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ المَاءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها أَبِرَضْوَى أَمْ سِوَاهَا أَيْنَ تَقْضِي يَوْمَ عَاشِرْ آیا در کربلا یا جای دیگر، روز دهم را سپری می‌کنی؟ ذي طُوَى أَم كَرْبَلَاءٍ أَيْنَ ألْهَبْتَ المَشَاعِر در طورا یا کربلا، دل‌ها را آتش زدی بَيْنَ رُوسِ الآلِ تَسْعَى أَمْ تُرَى بَيْنَ المَنَاحِرْ بین سرهای اهل بیت می‌گردی یا میان گردن‌ها؟ بَيْنَ نَارِ الخِدْرِ تُلْقَى أَمْ تُرَى تَحْتَ الحَوَافِرْ در آتش خیمه افتاده‌ای یا زیر سم‌ها؟ مَوْعُودْ لِلْجُودْ أَنْ تَرْوِي عَبْدَاللْهْ؟ آیا وعدهٔ کرم داده‌ای که عبدالله را سیراب کنی؟ أمْ بَيْنْ قُطْبَيْنْ كَيْ تَبْحَثَ عَمَّن تَاهْ؟ یا میان دو قطب می‌گردی تا گمشده‌ای را پیدا کنی؟ في لِقَانَا مُبْتَغَانَا يَا أَبَانَا در لقای ما، آرزوی ما، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ المَاءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها في ثَرَى الطَّفِّ نُجُومٌ قَدْ هَوَتْ مِنْ هَامِ حَيْدَرْ در خاک طف ستارگانی از بلندای حیدر فرو ریخته‌اند كَبُرَ الخَطْبُ وَلَكِنْ حَالَةُ الأكْبَرِ أَكْبَرْ ماجرا بزرگ است، اما وضعیت بزرگتر از آن است أَوَمَا زِلْتَ تُوارِي قِطَعَ الجِسْمِ المُبَعْثَرْ آیا هنوز قطعات پراکندهٔ بدن‌ها را پنهان می‌کنی؟ أَلِهذَا تَتَوَارَى فَتَغِيبَنَّ وَتَظْهَرْ برای این است که ناپدید می‌شوی و دوباره ظاهر می‌گردی؟

للدِّينْ تَأْبِينْ أَمْ قَتَلُوا خَيْرَ النَّاسْ برای دین سوگواری یا کشته شدن بهترین مردم؟ أَمْ غِيلْ جِبْرِيلْ لَمَّا وَقَعَ العَبَّاسْ یا حسد جبرئیل وقتی عباس افتاد؟ لا لِوَانَا لا حِمَانَا يَا أَبَانَا نه برای ما، نه برای حیاتمان، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ الماَءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها أَتُرَى يَوْمَ طُفُوفٍ كَانَ أم يَومَ النُّشُورِ آیا روز طف بود یا روز قیامت؟ فَالنِّسَا دُونَ شُعُورٍ نَاشِرَاتٌ للشُّعُورِ زنان بی‌هوش، برای پخش احساسات آماده بودند إذْ رأينَ السِّبْطَ مُلْقًى صَار جِسْمًا مِنْ كُسُورِ وقتی دیدند فرزندان حسین افتاده و تکه‌تکه شده‌اند بِسُيوفٍ وَرِمَاحٍ وَسِهَامٍ وَصُخُورِ با شمشیرها، نیزه‌ها، تیرها و سنگ‌ها نِبْراسْ في النَّاسْ أم ذَا رَأسٌ مَرْفُوعْ چراغ میان مردم است یا سر بر افراشته؟ مَقطُوعْ مَوجُوعْ وَمِن الهَادِي مَنْزُوعْ بُریده، مجروح و از راهنمایی خالی يَا أسَانا في حِشَانَا يَا أَبَانَا ای غم ما در دل‌هایمان، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ الماَءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها صَاحِبَ العَصْرِ سَأَلْنَا وَبِنَا الأرْوَاحُ تَلْهَبْ ای صاحب زمان، پرسیدیم و روح‌هایمان شعله‌ور است لا نَرَى لِلسِّبْطِ شَيْبًا فَبِمَاذَا قَدْ تَخَضَّبْ؟! موهای سفید نسل فرزندان حسین را نمی‌بینیم، پس با چه رنگ‌آمیزی شده‌اند؟ قِيلَ لَمْ يُدْفَنْ بِقَبْرٍ فَإذَنْ كَيَفَ تَتَرَّبْ؟! گفته شد در قبر دفن نشد، پس چگونه خاک شود؟ مَعَهُ زَيْنَبُ جَاءَتْ فَأَجِبْنَا أَيْنَ زَيْنَبْ؟ با او زینب آمد، پاسخ بده: زینب کجاست؟ بالشَّامْ أَيْتَامْ لاذَتْ خَلْفَ الحَوْرَاءْ در شام، یتیمان پشت بانوی پاک پناه گرفتند وَيْلاتْ صَرْخَاتْ وَاغَوْثَا يَا زَهْرَاءْ و وای از فریادها و آه‌ها، ای زهرا لَو أَتَانَا مُرْتَضَانَا يَا أَبَانَا اگر ما را دیدی، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ الماَءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها لَيْسَ يَشْفِي القَلْبَ إلَّا أَنْ تَرَانَا وَنَرَاكَا دل جز با دیدنت شفا نمی‌یابد وَالدُّنَا بَعْدَ حُسَيْنٍ تَرْتِجي دِفْءَ ضِيَاكَا دنیا بعد از حسین، گرمای نور تو را می‌خواهد مُلِئَتْ ظُلْمًا وَجَوْرًا مِنْ أَذَى هَذَا وَذَاكَا پر شده از ظلم و ستم همه‌سو إنَ يَكُنْ يُرْضِيكَ هَذَا سَوْفَ نَرْضَى لِرِضَاكَا اگر رضای تو در این است، ما راضی‌ایم أَوْرَاقْ مُشْتَاقْ لَمْ يَكْتُبْ إلا آهْ دل ما فقط آه نوشته قَدْ هَانْ إنْ كَانْ فِي عَيْنِكَ مَا نَلْقَاهْ اگر در نگاه تو ناچیز است، تحمل می‌کنیم قَدْ دَهَانَا مَا دَهَانْا يَا أَبَانَا هرچه بر سرمان آمد، آمد، ای پدر يا مَنْ لِلْمَاءِ الماَءْ ای سرچشمهٔ آب‌ها

"الإمام المهدي يعيش في بلاد المسلمين، مع شهدائهم ومع مجاهديهم.." | سيد شهداء الأمة سماحة السيد حسن نصر الله "قدّس سرّه"

خذني يَا حَبيبي أنا المكويُّ في نار ابتعادي وبالدّمعاتِ بَرَّدتُ فؤادي سِلاحي الشّوقُ والآهاتُ زادي..

«وقتی فیلم تموم می‌شه، یه بغض سی و هشت ساله روی دلت می‌شینه، بغضی که از جنگ، انتظار و همه‌ی از دست دادن‌هاست..» #فیلم #اشک_هور