ما نشستیم و وعده های صادق رهبرانمان را نظاره می‌کنیم...

جوانانی که دیگر نمی‌توانند فطرت و وجدانشان گول بزنن و در زندگی های فرد محورشان، دیگران را انکار کنند.. ظلم را انکار کنند... نمی‌توانند فقط به فکر زندگی مادی محور و رویاهای تو خالی که سرمایه‌داران بر آنها تحمیل کرده باشند... چون هر چه دویدند تشنه تر و خسته تر و فرسوده تر شدند... آنان چیزی در میان کلام رهبرمان و حرکت مردم ایران دیدند که این تفکرات پوچ دنیایی بهشان نداد...

پادشاهان غربی و عربی بی ادب و احمق و بی‌شرف دروغگو کجا... رهبرانِ مودب و فیلسوف و عالم و صادق ما کجا... نیاز به استدلال نیست! فقط سخنان و تفکرات این دو جریان تاریخی را با حرف های سردمداران‌شان مقایسه کنید...

دیروز تقریبا همه جا در سطح اروپا و آمریکا تظاهرات مردمی بود. برخی ضد جنگ، برخی ضد ت را مپ، برخی هم خاص توسط خود ایرانی‌های وطن دوست. تفاوت اینبار، پخش سرودها و مداحی‌های ایرانی و همخوانی با آن در سطح شهر بود... @ninfrance

مود امروز من/

🇰🇷 ‌رئیس جمهور کره جنوبی: بحران انرژی خواب را از چشمان من گرفته است. پ.ن: به طور کلی برای غرب و شرق، مردم ایران مهم نیست! انرژی مهمه! تمدن مادی اینه... 💮 مرکز مطالعات کره‌‌ کاخ شرقی 🐲 | 동궁전 | @seja_ko_ir |•°•°

حتما ببینید و با آرامش برای کسانی که هنوز چنین تصوری دارند بفرستید. الان طرفداران پ ه ل و ی، فقط با جیغ و داد به مردم بیچاره خارجی که در راهپیمایی‌های به نفع ایران شرکت می‌کنند، حمله می‌کنند و هی با این آمار دروغ اندر دروغ سعی می‌کنند ترحم جلب کنند. البته اونا اصرار بر ۴۰ هزار دارند😊 خود اینترنشنال اومد گفت برای جو دادن این رقم رو گفتیم. اما خب اونا رو خوب جو گرفته و دوست ندارند از اون جو خارج بشن. و از این متوجه میشیم اصلا مرگ انسان‌ها در ایران براشون مهم نیست. یعنی اصلا دلشون برای اون جوانان هم نسوخته. فقط مامور به هیاهو هستند. مثلا یکی می‌گفت: خب الان هم دارند کشته میشن برات مهم نیست؟ ۱۷۰ دختر بچه کشته شدن برات مهم نیست؟ باز می‌گفت نه اون ۴۰ هزار نفر... @ninfrance

مُکاشفاتِ خیابان | اپیزود دوم تا قبل از این، «خیابان» پُر از خط‌کشی بود. آدم‌ها همدیگر را برانداز می‌کردند تا ببینند چه کسی شبیهِ آن‌هاست و چه کسی نیست. خیابان، بیشتر یادآورِ ترس و تقابل بود تا شور و مدارا. جنگ، خیابان را به ما برگرداند. حالا کفِ همین خیابان‌ها، این خودِ زندگی است که دارد با تمامِ کثرت و تناقض‌هایش نفس می‌کشد. یک طرف، زن و مردی توی ماشین با ریتمِ تندِ یک مداحیِ حماسی می‌رقصند؛ کمی جلوتر، در دلِ این کارناوالِ ملی، گَنگ‌های دختر و پسری مشغولِ رد و بدل کردنِ شماره‌اند! دخترها شبیهِ نوعروسانِ آرایش‌کرده پرچمِ ایران را در هوا می‌چرخانند و پسرهای شیفته، نامِ ایران را بلندتر از همیشه فریاد می‌زنند. انگار هرکس این حماسه را برای خودش «کاستومایز» کرده است. جا برای همه هست؛ حتی آن سمندی که دو ماکتِ گنده‌ی موشک را روی سقفش بسته، درِ صندوق عقب را بالا داده و با بمب‌باندهایش، سرودهای انقلابی را با صدایی گوش‌خراش پمپاژ می‌کند. خیابانِ پس از جنگ، دیگر صحنه‌ی تقابل نیست؛ «پناهگاهِ» امنِ همه است. مأمور و شهروند، بی‌آنکه مجبور باشند شبیهِ هم شوند، کنار هم ایستاده‌اند. شوک و غمِ روزهای اول، جایش را به یک مدارای غریبِ خیابانی داده. ما داریم در دلِ جنگ، همدیگر را از نو کشف می‌کنیم. #رسول_طالبی سیاستِ نو | دنبال کنید ایتا | بله | روبیکا | سروش

برق رفته. هوا ابریه. و من دارم روز ۳۳ ام جنگ رو اینگونه سپری‌ میکنم. با کتاب خووندن و درس خووندن...