من عاشق نخل... من عاشق ماه.... من عاشق شط.. من عاشق غروب آفتاب....✨ مرا در اعماق جنوب جست و جو کنید. جایی در کنارِ معلمِ روز های آبی🌴🌾🌊

برای خودتون شأن وشخصیت قائل باشید! انسان هایی که خودشون رو دوست دارند، برای روح و قلبشون حد و مرز دارند و آن ها را آلوده به هر زشتی و کثیفی نمی‌کنند. همانگونه که جسم را عزیز می‌دارند و از سلامتی او سیادت می‌کنند و هر غذایی رو نمی‌خورند و مدام ورزش میکنند. برای روحشون هم روتینی برای مراقبت از آن دارند... مواظب خوراک روح هستند، برای همین انسان هایی که عاشق خودشون هستند، مواظب این هستند که چه چیزی گوش می‌دهند، چه چیزی می‌بینند، چه جاهایی رفت و آمد می‌کنند و... همه این ها در مقام ضمیر ناخودآگاه ما برای فکر و اندیشه و روان ما تاثیر دارند. مانند جسم که اگر غذای ناسالم بهش بدهیم بعد مدتی مریض میشه... روح هم باید مواظب غذا و خوراکش باشد.

گاهی وقت ها فکر می‌کنم که معنای خودخواهی و عشق به خود مثل هزاران مفهوم دچار کجی شده. این لغات به جای اینکه از زبان یک انسانِ متعهد نسبت به خودش و جهان اطرافش بیان بشه، داره از زبان انسان های بی مسئولیتی که قاعده و حد و مرز ندارند گفته می‌شه!

و رجائي...

استاد غلامی: یکم خودتون رو تحت فشار قرار بدهید تا قدرت واقعی‌تان آشکار شود. والا با بی‌حوصلگی و گوشی چرخیدن هیچ زمان به قدرت واقعی‌تان پی نخواهید برد.

آنه الیتیم الردت مسحه من چفك شحچی ولسان الشعر عاجز یوصفك اسمك نقشته نقش صخره شیحذفك من بالی من همان یتیمی‌ام که دست نوازشت را آرزو داشت، زبان شعر ناتوان است از وصف تو، نامت را چون کنده‌کاریِ صخره در جانم نوشته‌ام، چطور پاک شود؟