مؤمن می‌تواند در عینِ «أشدّ البلاء» بودن، آرام و شاد باشد. اشتباه نکنیم؛ شادی مؤمن به این معنا نیست که بلا و سختی ندارد. اتفاقاً ممکن است بیشترین بلاها نصیب مؤمن شود، اما در دل همین سختی‌ها، آرامش و شادیِ عمیق خودش را حفظ می‌کند. رمز این آرامش، ارتباط با خداست؛ و یکی از مهم‌ترین راه‌های این ارتباط، نماز اول وقت است. 🕊️ نماز اول وقت فقط این نیست که چون خدا ما را صدا زده، با ادب بلند شویم و برویم نماز بخوانیم. همین دویدن به سوی نماز، خودش انسان را می‌سازد. کسی که در لحظه‌ی اذان، لذت‌ها، کارها، گوشی، خواب و خواسته‌های خودش را کنار می‌گذارد و با اختیار به سوی نماز می‌رود، در حقیقت دارد تمرین می‌کند که بر نفس و شهوت‌هایش غلبه کند. این کار کم‌کم حقایق نماز را در قلب انسان تثبیت می‌کند. در روایتی نقل شده که حضرت عزرائیل علیه‌السلام در وقت نماز به انسان توجه می‌کند و اگر او از مراقبت‌کنندگان بر نماز در اول وقت باشد، شهادتین به او تلقین می‌شود. یعنی توحید و نبوت فقط یک اطلاعات ذهنی نیست؛ باید آن‌قدر در قلب انسان تثبیت شود که در سخت‌ترین لحظه، یعنی هنگام مرگ، زبان و قلبش از آن جدا نشوند. اینجاست که می‌فهمیم ایمان فقط «دانستن» نیست. برای اینکه انسان نورانی، مؤمن، شاد و آرام شود، باید از مرحله‌ی اطلاعات عبور کند و به مرحله‌ی عمل برسد؛ باید عبادت کند، ذکر بگوید، با حضور قلب نماز بخواند و از همه مهم‌تر، شجاعتِ درگیرشدن با خودش را پیدا کند. سخت‌ترین جهاد، جهاد با نفس است؛ جایی که دیگر دشمن بیرونی نیست و باید با اوهام، خیالات، شهوات و ضعف‌های خودمان مبارزه کنیم. گاهی گناهان دیگران را می‌بینیم و به‌شدت ناراحت می‌شویم، اما همان گناه یا حتی بدتر از آن را خودمان انجام می‌دهیم و اصلاً از خودمان متنفر نمی‌شویم و به فکر اصلاح و تنبیه خودمان نمی‌افتیم. یکی از کارهای شیطان همین است که انسان را نسبت به عیب‌های دیگران بیدار و نسبت به عیب‌های خودش غافل کند. از طرف دیگر، بسیاری از گرفتاری‌های ما از وهم و خیال است. خیال می‌کنیم درست زندگی می‌کنیم، خیال می‌کنیم روشن‌بین و آدم‌حسابی هستیم، در حالی که ممکن است تمام تلاشمان در مسیر اشتباه باشد. قرآن درباره‌ی کسانی سخن می‌گوید که گمان می‌کنند بهترین عمل را انجام می‌دهند، اما در واقع زیانکارترین‌اند. اینجاست که انسان باید جرئت کند خودش را ببیند و از خودش حساب بکشد. و یک نکته‌ی بسیار مهم: نماز، میزانِ شخصیت انسان است. قیمت آدم‌ها را می‌توان از کیفیت نمازشان فهمید؛ اینکه با نماز چه می‌کنند، چه زمانی سراغش می‌روند و چقدر در آن حضور دارند. هرچه قیمت انسان بالاتر باشد، کیفیت نمازش هم بالاتر می‌رود؛ نماز برایش لذت‌بخش‌تر، عمیق‌تر و قدرتمندتر می‌شود و می‌تواند واقعاً او را از فحشا و منکر دور کند، آرامش بدهد و شادش کند. 🌱 حتی برای شناخت خودمان و اطرافیانمان، می‌توانیم به این دو چیز نگاه کنیم: قلباً به چه کسانی گرایش داریم و کیفیت نمازمان چگونه است. به‌خصوص وقتی کسی تنهاست و قرار نیست برای کسی نقش بازی کند؛ آن وقت معلوم می‌شود واقعاً چه اندازه به نماز اهمیت می‌دهد و چطور نماز می‌خواند. پس نماز اول وقت، فقط یک «وظیفه‌ی انجام‌شده» نیست؛ تمرینِ غلبه بر نفس، تمرینِ توجه به خدا، تمرینِ حضور، و راهی برای ساختن یک شخصیت آرام و قدرتمند است. اگر می‌خواهی بفهمی چقدر رشد کرده‌ای، فقط به اطلاعاتت نگاه نکن؛ به کیفیت نمازت نگاه کن. و شاید خلاصه‌ی همه‌ی این بحث همین باشد: مؤمن، با وجود بلا آرام است؛ چون دلش به خدا وصل است. و یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این اتصال، محافظت بر نماز و دویدن به سوی نمازِ اول وقت است. 🕊️ #نماز_سکوی_پرواز #قسمت_دهم #استاد_شجاعی

طلوع آفتاب ۲۸ شهریور

محبوب من.

الحياة حلوة✨🌻

نسألكم خالص الدُّعاء..🩹💔