من فکر می‌کردم آدما بعد از رها کردن چیزی که با تمام وجود برایش جنگیده‌اند و بی ثمره مانده، تازه می‌فهمند که چقدر محکم ‌اند، چقدر تحمل دارند چقدر در برابر زندگی صبورند، و چقدر ارزششان بیشتر از چیزهایی‌ست که به هر قیمتی می‌خواستند آنها را نگه دارند.

هر جا دیدید دارم دروغاتون رو باور میکنم بدونید منم دارم دروغ میگم.

‌من نمی‌گم دوست دارم، من اذیتت می‌کنم.

:((((

آن شب و شب‌های بعدی بسیار نخوابیدم. و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کُشد، به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.

بزرگی میگفت؛ «امیدوارم هرجا که میری یه نفر مثل خودت سر راهت باشه...» این جمله میتونه زیباترین دعا یا بدترین نفرین ممکن باشه...

گوته خیلی قشنگ میگه: انسان هرچه بیشتر می‌داند، بیشتر در تاریکی فرو می‌رود. اما این تاریکی، تاریکی نیست؛ این همان نوری است که هنوز راه نیافته‌ایم. من تمام عمرم در جستجوی حقیقت بودم و هر بار که فکر می‌کردم به آن رسیدم، دیدم که فقط یک در تازه باز شده است. اکنون می‌فهمم که حقیقت یک مقصد نیست، بلکه یک سفر است. و سفر است که زندگی را معنا می‌دهد، نه مقصد.

گذشتن که آره! همه چی میگذره، ولی مهم اون آدمی هستش که توی این گذشتن یه آدم دیگه میشه، و کسی متوجه نمیشه...

اگه وقتتو صرف دنبال کردن پروانه ها کنی اونا فرار می‌کنن؛ اما اگه وقتتو صرف ساختن یه باغ زیبا کنی، پروانه خودشون به سمتت میان؛ و اگه نیومدن تو حداقل یه باغ قشنگ داری.

وقتی یه چیزی هی تکرار میشه و هربار رنجت میده یعنی قراره یه چیزی رو بفهمی که هنوز نفهمیدی.. و تا نفهمیش، رنجه باهات کار داره🤝✨

خداوند برای هرکس همون قدر وجود داره که او به خداوند ایمان داره این یک رابطه ی دوطرفه است...

میدونی قشنگیش کجاست؟ اینکه من برای داشتن تو، تهِ دلم همیشه یه ذوق بچگونه دارم.