اونی که دوست داره ناراحتت میکنه، ولی نمیذاره ناراحت بمونی.

مسئولیت‌های زندگی دارن مزاحم افسردگیم می‌شن.

نمی‌دونم چی بینمون خراب شد، ولی میدونم من نخواستم خراب شه.

نمیدونم چون دوری انقدر دوست دارم، یا چون انقدر دوست دارم دوری.

گاهی سین کردن و جواب ندادن، بی‌احترامی و بی‌اهمیتی و اینا نیست. گاهی می‌خونی، چندبارم می‌خونی، انقد فکر می‌کنی بهش، ولی واقعا نمی‌دونی چی باید بگی. حس می‌کنی هرچی بگی بدتر می‌شه.

از اونایی که رفتارشون با همه یکسان نیست خوشم میاد، چون این حسو به آدم میدن که برای خودشون ارزش قائلن و میدونن با کی باید چه رفتاری داشته باشن و چطور حرف بزنن.

زخم هایش را بوسید و از خودش بابت تمام آنها عذر خواهی کرد، زندگی‌اش را در آغوش گرفت و از میان تاریکی‌ها جوانه زد.