باران .... #قاب

درسته از روز معلم گذشته؛ ولی فیلم super30 و زندگی آناند، روایت زندگی یه معلمِ واقعیه!!! از همون معلم‌ها که رزق‌ زندگی‌ت هستن و باهاشون عاقبت بخیر میشی...

آقای آناند می‌گفت: من هم‌زمان سی نابغه پرورش می‌دم! #دیالوگ

ما مشقِ غمِ عشقِ تو را خوش ننوشتیم! اما تو بکش خط، به خطای همه‌ی ما ... #قاب ؛ #ش‌ع‌ر 🌱

#آرمان 🌱

+لینکِ مستند (کامل) :🥰👇🏻 https://drive.google.com/file/d/1dERBe-XUUzkgqQp8YEdswf2bHjAH-cCi/view?usp=drivesdk

مستند راهیان هزار و چهارصد و دو ... یادش بخیر🌱 #سال_صفر_دو ؛ #راهیِ_نور

از زندگی و نوجوونی:)🍃 @Roberah_ir✨

اینو می‌بینین؟ حامد عسکریِ محبوبم و حرفاش از روزای نوجوونی.. راستشو بگم! من هنوز همینم... یه نوجوونم! هنوز اون‌‌ آدمِ پر ایده و پر آرمان و پر دغدغه که هر بار به چیزایی که تو ذهنش می‌گذره فکر میکنه، قراره دنیا رو متحول کنه! قراره جهان رو بهم بریزه... من هنوز نوجوونم. هنوز شورِ نوجوونی تو سرمه و فکر میکنم میشه که دنیا رو متحول کرد. میشه که جهان رو بهم ریخت. میشه که خیلیییی کارا کرد. هنوز نوجوونم که سر هر چیزی، کلی ایده میگذره تو سرم، کلی براش رویا پردازی میکنم. اما ... امان از این اما ها! اما همون که حامد عسکری میگه: زندگی، زیست و جامعه خیلی خشن تر از این حرفاست. با آدم بزرگا که راجع به رویاهام حرف میزنم، میشه عین یه سوزن که میخوره به بادکنکِ ذهن پر رویای من و اونو تو یک ثانیه می‌ترکونه. با آدم‌ بزرگا که رو به رو میشم، پنچر میشم. پنچر میشم که کسی حرفمو نمیفهمه؛ کسی منو نمیفهمه؛ کسی حرفامو جدی نمی‌گیره؛ با آدم بزرگا که حرف میزنم پنچر میشم از شدت عاقل بودنشون. که دو دوتاشون فقط چهارتاست‌. که دیوانگی نمی‌کنن، که رویا پردازی نمی‌کنن، که فقط می‌خوان ممکن‌هارو ببینن... آدم بزرگا کیان؟ لزوما سنشون خیلی از من بزرگتر نیست! حتی اون‌ رفیقم که هم سن‌یم ولی هیچ کدوم از این رویاپردازی های منو نمی‌فهمه و هربار که باهاش حرف زدم، پقی زده زیر خنده هم جزء همین آدم بزرگاست.. راستشو بگم؟! من یه نوجوونم که کلیییی آرمان تو ذهنم می‌گذره؛ ولی؛ وقتی با آدم بزرگا حرف میزنم، با تمااام وجود دلم میخواد بشم یه آدمِ بی آرمانِ بی دغدغه... یه آدمی که غرق بشه تو مثلث برمودای (کلاس، خونه، سلف) دانشگاه ... یه سیب زمینی که هیچی براش مهم نیست و فقط اومده تو این دنیا که مثل همه بزرگ بشه، مثل همه درس بخونه، مثل همه ازدواج کنه، مثل همه بچه‌دار بشه، مثل همه بچه‌شو بزرگ کنه و تهش هم مثل همه بمیره! اما بازم به قول حامد عسکریِ محبوبم: زندگی با همه فراز و نشیب‌هاش، با همه سختی‌هاش؛ دلپسنده...((: هووووف؛ نوشتن، آدمو خیلی آروم می‌کنه! خیلیی زیاد...

میدونی چیه؟! یه روزایی برمی‌گردم و پیام‌های سال یازدهممو مرور میکنم؛ پیام‌ هام با خانم ف، با خانم ا، تو گروه دبیرا، تو کارگروه، با زهرا و ... پیام‌های اونجا رو، نوجوونی‌مو، آرمان ها و دغدغه‌هامو مرور میکنم. اونجا یه نوجوون بودم که نه تنها کسی بادکنک ذهن پر آرمان‌م‌ رو نمی‌ترکوند؛ بلکه کمک‌م میکردن برای بیشتر باد کردنش... هروقت اونجا رو مرور میکنم؛ حس میکنم اون روزا آدم خوشبخت تری بودم! یا اصلا پارسالمو مرور میکنم؛ تو انحصار کنکور، یه دفتر پر کردم از هرچییی ایده و آرمان که اون سال دست و پام بسته بود و نمیشد برم سمت اجرا کردنش؛ ولی پایین هر ایده می‌نوشتم که: این روزا هم تموم میشه و بعدِ کنکور، جهانو متحول می‌کنی! اما ... خلاصه که یاد حرفِ خانم ف بخیر که می‌گفت: بچه‌ها دنیایِ بعد کنکور، خیلییی ترسناک تره! . . . که واقعا دنیای بعدِ کنکور، خیلیی ترسناک‌تره... #دفترچه ؛ #فکت

همین دیگه... با نوجوونی‌م‌ حالم خوبه؛ اما تا وقتی که کسی پنچرم نکنه😂🚶🏻‍♀ #فکت