سلام ایرانِ عزیز نمی‌دانم؛ شاید هم باید بگویم: سلام آقایِ جمهوری اسلامی! با کلمه‌ها بازی می‌کنم؟ نمی‌دانم... بگذریم؛ راستش را بخواهی دلم پر است، ناراحتم! از دستِ کی؟ نمی‌دانم. از دستِ تو؟ خودم؟ آدم‌هایت؟ سیاست‌هایِ مسئولینت؟ نمی‌دانم... راستش را بخواهی هیچ نمی‌دانم، گیر کرده‌ام! بینِ چی؟ باز هم نمی‌دانم! این روزها به بعضی از آدم‌هایت فکر می‌کنم! به خمینی، بهشتی، حاج قاسم، شهید جمهورت! به مسئله فکر می‌کنم. به آدم‌های مسئله‌محورت! به آدم‌هایی که ایستاده‌اند به پایت، که موی سپید کرده‌اند در راهت، که خون داده‌اند برایت... اما باز هم راستش را بخواهی تا چند وقت پیش به مسئله‌محوریِ فرزندانِ برومندت فکر می‌کردم. اما حالا... اما حالا به پایداری‌شان فکر می‌کنم! به صبوری‌شان‌... صبوری‌شان؟ بله؛ صبوری‌شان... که با هر درک نشدنی، کنار نکشیدند و صبوری کردند! که هر حرفی سست‌شان نکرد. که ایستادند! تا آخر، پایِ کارِ تو ایستادند! که ایستادن‌شان حرف نبود، شعار نبود! عینِ واقعیت بود. که امام، نفاق دید و ایستاد. که بهشتی، مرگ بر بهشتی شنید و ایستاد‌. که سلیمانی، حرف شنید، اندیشه‌اش درک نشد و ایستاد‌. که رئیسی تهمت شنید و مصرّانه پایِ کار ایستاد‌. و اثبات حرف‌هایم دیالوگ خودش است که گفته بود: «اگر مشکلاتِ مردم با توهین به من حل می‌شود؛ اشکال ندارد!» اما حالا به خودم فکر می‌کنم! به خودمان... مغزم درد می‌کند. درد می‌کند از پایداری نکردن‌هایمان. درد می‌کند از صبر نداشتن‌هایمان. دلم پر است. انگار بهشتی و خمینی ندیده، دلتنگِ صبوریِ خمینی و بهشتی شده‌ام. صبوری می‌گویم و صبوری می‌شنوی! البته تو که نه... که کم ندیده‌ای از این صبوری‌ها! که تاریخ کم ندیده از این صبوری‌ها! که ابوتراب ۲۵ سال صبوری کرد. نه ۲۵ سال! بلکه هر ماه‌ش، هر روزش، هر ساعت‌ش، هر دقیقه‌اش... که تو دیده‌ای صبوریِ امیرکبیر، صبوریِ میرزاکوچک‌خان، صبوریِ ستارخان و باقرخان، صبوریِ خمینی، صبوریِ قاسم سلیمانی، صبوریِ ابراهیم رئیسی... آقایِ جمهوری اسلامیِ ایران؛ هر روزِ تو مبارک است! و کاش روزهای مبارکت را از دست ندهیم. کاش ما هم فرزندانِ مسئله‌محورت شویم. کاش ما هم فرزندانِ صبورت شویم. کاش ما هم فرزندانِ مسئله‌محورِ صبورت شویم! پ.ن: آقای‌مان گفته‌اند "هر جا که هستید، آن‌جا را مرکزِ عالم بدانید..." پس به گفته‌ی آقای‌مان، کاش فرزندِ مسئله‌محورِ صبورت شویم، در هرجا که هستیم که همان‌جا مرکزِ عالم است! #جمعیت_ارباب_وفا ؛ #مرکز_عالم ؛ #وطن #دفترچه

[ٱدْخُلُوهَا بِسَلامٍ ءَامِنِينَ ...] #قاب ؛ #دیالوگ 🌱

#فکت: ولی قبلاً اسنپ هم ارزون‌تر بود، هم سریع‌تر پیدا میشد.🚶🏻‍♀

با من برنو به دوش یاغی مشروطه خواه...؛ عشق کاری کرده که تبریز می‌سوزد در آه! بعد ها تاریخ می‌گوید که چشمانت چه کرد؟ با من تنها تر از ستارخانِ بی سپاه... - حامد عسکری #ش‌ع‌ر ؛ #قاب

«و گفت: عبودیت آن است که بنده‌ی او باشی به همه حال، چنان که او خداوند توست به همه حال.» - تذکرة الاولیاء عطار #آیه ؛ #قاب

من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند؛ نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد...! #ش‌ع‌ر ؛ #قاب

آقای امام حسین ((: ما که دلمون واسه کربلات تنگ شده...❤️ #مآه

«فَقَدْ هَرَبْتُ اِلَيْكَ...» - مناجات شعبانیه #آیه ؛ #قاب

«رنگِ بهارِ خیال؛ می‌چکد از دیده‌ام...» - بیدل دهلوی #ش‌ع‌ر ؛ #قاب

زِ اشتیاق تو جانا دلم به جان آمد....؛ بیا که با غم تو بر نمی‌توان آمد! #ش‌ع‌ر ؛ #قاب

«وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ» دل‌های ما را از ياد هر چيز ديگر به ياد خود مشغول دار. - صحیفهٔ‌سجادیه، دعای۱۱ام #آیه ؛ #قاب