نفرین‌آمون بر این حالت‌تهوع و معده‌درد.

آخر ی‌روز معدمو میندازم جلو مرغ.

دلممیخواد حرف بزنم راجب خودم ولی واقعا حوصلش نیست چطور بگم. عجیبه رضوانه بودنم عجیبه.

بحث حوصله نیست. فهمیدم ک از بیان خودم میترسم.

ب‌هرحال یکم تبادل اطلاعات کردم امشب؛ عکسای عروسی دیدم؛ خیره شدم به آدما و رفتاراشون و فکرکردم که من چرا شبیهشون نیستم؟ خنددیم به حرفا و شوخیاو مسخره کردناشون. و رها کردم. همه‌جیزو به طرز غمناکی امشب رها کردم.

نمیدونم ولی فکرکنم واقعا خوب نیستم؛ یچیزی درونم داره داد میزنه اینو ولی هربار میگم خفه‌شو. ولی خب مهم نیست مگه نه؟ و خوب میشه خودش.

فقط بدجوره که همه‌چیزت بی‌ارزش به‌نظرت میاد. یا انگار که هیچی‌ای؛ تهی و خالی و تنها.

ی‌دلخوشی کوچیک کافی بود ولی ندارمش.

دغدغه‌های ساده و جزئی و مسخره؛ ولی ندارمش.

نمیدونم فکرکنم اگه میداشتمش بهتر بودم.

کاش میشد مثه سریال-فردا- مثلا بیان نجاتت بدن و چمیدونم یجوری رفتارکنن باهات و بگن که عاره خودکشی نکن یا ازین جیزا. مثلا کاش تو دنیای واقعیم وجود داشت.