تو با رمان خوندن فرهیخته نمیشی. با رمان خوندن دایرۀ لغاتت میره بالا، حرف زدن و جملهبندیت خوب میشه، با مفاهیم جدیدی آشنا میشی، حس همدردیت رشد پیدا میکنه، توانایی درک نقطهنظر های مختلف رو پیدا میکنی، و کلی چیزای خوب دیگه. ولی با رمان خوندن فرهیخته نمیشی. شما با تاریخ خوندن، فلسفه خوندن، و درک علوم انسانی فرهیخته میشی. البته ادبیات کهن شرقی بنظرم از این قائده مستثناست.
درسته که الآن بزرگ شدم و کتابای بزرگونه تر میخونم، ولی هیچوقت داوود امیریان رو فراموش نمیکنم که من رو کتابخون کرد. دوره کودکی و اوایل نوجوانی، یکی کتاب های داوود امیریان رو خیلی میخوندم، یکی هم کمیکبوک های تنتن. هردو هم واقعا خاطرات خیلی خوبی رو برام رقم زدن. خیلی زیبا بودن.
واقعا ممنونم ازت آقای امیریان. کودکیم رو رنگی و زیبا کردی. خیر ببینی...
من کلاسیک های نشر افق رو هم خیلی میخوندم. سپید دندان، آوای وحش، شاهزاده و گدا، سفر های گالیور، نیکلاس نیکلبی، رابینسون کروزو، الیور تویست، تام سایر، جزیره گنج، دکتر جکیل و آقای هاید، و ... . سپید دندان رو چند وقت پیش دوباره خوندم. البته فکر کنم اون قدیمی ه کوتاه شده بود و ایندفعه کاملش رو خوندم.
بچه ها من هنوز یه مقدار منگم و باورم نمیشه آقا شهید شده و دیگه نیست. هنوز یه بخش کوچیکی از وجودم انتظار داره که آقا برگرده و بیاد سخنرانی کنه. هنوز نتونستم کامل قبول کنم که دیگه آقا رو نمیبینیم.
