هركجا بال زدم، بال و پرم گفت حسين مادرم داد به من شیرِ محبت اما من حسينی شدم از بس پدرم گفت حسين...

صگ زرد: اگر به ۱۰۰٪ خواسته‌هایمان نرسیم، به جنگ باز می‌گردیم

قشنگ ترین جمله ی که خوندم: "کاری کن که هرکسی که تو را می بیند برای آن‌کس که تو را تربیت کرده، دعای خیر کند."»**

#پیاده_روی_اربعین😭💔

● همه‌ی دنیا مخالفتن! + فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ ... شما صدای آقای شهیدمان را می‌شنوید.

🌹🥰❤️

این پست خیلی خوب و صادقانه‌است. نکاتش درست، واقع‌بینانه و بر پایه تجربه و حکمت هست. مخصوصاً در فرهنگ ما که گاهی والدین «نصیحت طولانی + مقایسه + داد زدن + تنبیه» را با تربیت اشتباه می‌گیرند، این جور خودارزیابی‌ها خیلی لازم است. نقاط قوت مطلب شماره ۵ (صداتونو بلند نکنید، قدتونو خم کنید): طلاییه. کودکان با «حضور» و «زبان بدن» بیشتر از کلمات یاد می‌گیرند. شماره ۸ (فرزندان عملکرد شما را می‌بینند نه نصیحت): این اصل اساسی تربیته. والدینی که خودشان دروغ می‌گویند، غیبت می‌کنند یا اعصاب‌شان را کنترل نمی‌کنند، نمی‌توانند انتظار ادب و صداقت از فرزند داشته باشند. شماره ۱۰ (مقایسه نکنید): مخصوصاً بین خواهر و برادر یا دوقلوها. هر کودکی temperament متفاوتی دارد. شماره ۱۲ (هماهنگی والدین): یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت تربیت. تأکید بر محبت واقعی و واکسینه کردن به جای قرنطینه یا رها کردن: تعادل عالی. بخش پایانی (پ.ن) هم مهم است: این جمله آخر («ما تنبیه می‌کنیم، نادیده می‌گیریم و می‌زنیم چون می‌دانیم دوست‌مان دارند و پشتوانه دیگری ندارند») تلنگر سنگینی است. این دقیقاً همان سوءاستفاده از قدرت و بی‌پناهی کودک است که متأسفانه در بسیاری از خانواده‌ها عادی شده. کودک چون چاره‌ای ندارد، تحمل می‌کند و حتی بعداً آن را «عشق والدین» تفسیر می‌کند، اما هزینه‌های روانی‌اش (اضطراب، اعتماد به نفس پایین، الگوگیری از خشونت، مشکل در روابط آینده) را بعداً جامعه و خودش پرداخت می‌کند. تنبیه بدنی و نادیده گرفتن سیستماتیک (stonewalling) از نظر روانشناسی مدرن و حتی مطالعات طولی (مثل کارهای Baumrind و后续 تحقیقات) مؤثر نیستند و اغلب آسیب‌زا هستند. تربیت مؤثر بر پایه: ارتباط امن (کودک بداند همیشه پناهگاه دارد) حدود روشن اما منصفانه تنبیه منطقی و مرتبط با رفتار (مثلاً از دست دادن privilege به جای کتک) تقویت رفتار مثبت (بیشتر از تنبیه) است. یه پیشنهاد عملی : والدین خوب «کامل» نیستند، بلکه در حال رشد هستند. همان‌طور که از فرزند انتظار داریم از اشتباهاتش درس بگیرد، ما هم باید از اشتباهات تربیتی‌مان درس بگیریم. بهترین والدین کسانی هستند که: وقتی عصبانی شدند، اول خودشان را مدیریت کنند. عذرخواهی کردن از فرزند را بلد باشند (این خودش تربیت فوق‌العاده‌ای است). به جای «من بزرگم، تو باید گوش کنی» بگویند «ما تیمی هستیم». خلاصه: اگر همه والدین این جور خودارزیابی صادقانه داشته باشند، نسل بعدی خیلی سالم‌تر خواهد بود