🎥تفاوت‌ محسن رضایی با دیگران از نگاه رائفی‌پور ☫

❌بچه‌هایی که تا ابد معیار حق و باطل شدن💔

#پایگاه‌خبری‌رکن‌آبادمهرآباد با دیدن این عکس از غیبت کردن پشیمون میشین

🎥خیلی دلمون برات تنگ شده... 🔹️اشک‌‌ها و درد و دل دلدادگان رهبر جانفدای ایران هنگام زیارت مزار نورانی ایشان در رواق دارالذکر

یکی از خطرناک‌ترین اتفاقاتی که می‌تواند برای یک مفهوم بزرگ دینی رخ دهد، مخالفت با آن نیست؛ کوچک‌کردن آن است. و گمان می‌کنم #عفاف در جامعه ما، تا اندازه‌ای گرفتار همین سرنوشت شده.

عفاف، یک نظام تنظیم‌کننده غریزه در فضای اجتماعی است؛ مجموعه‌ای از خویشتن‌داری‌ها که اجازه می‌دهد زن و مرد در جامعه حضور داشته باشند، کار کنند، درس بخوانند، معاشرت کنند و در عین حال، انسان را به #بدن و رابطه اجتماعی را به #تحریک تقلیل ندهند.

جامعه عفیف با پوشاندن زن و رهاکردن مرد ساخته نمی‌شود؛ همان‌گونه که با آزادی مطلق نمایش بدن و سپس توصیه مردان به «خودتان را کنترل کنید» نیز ساخته نمی‌شود.

مرد باید چشمش را تربیت کند؛ زن و مرد باید پوشش و رفتار اجتماعی خود را مدیریت کنند؛ رسانه نباید از بدن انسان برای جلب مخاطب استفاده کند؛ بازار نباید غریزه جنسی را موتور فروش کالا قرار دهد؛ هنر نباید برای دیده‌شدن، انسان را به اندامش تقلیل دهد؛ فضای مجازی نباید حریم خصوصی را به ویترین عمومی تبدیل کند؛ و حتی متدینی که دغدغه عفاف دارد، باید زبان، نگاه و شیوه مواجهه خودش را عفیف نگه دارد.

گاهی ممکن است برای دفاع از عفاف، خودمان مرتکب بی‌عفتی اخلاقی شویم. مثلاً برای اعتراض به پوشش نامناسب یک زن، تصویرش را میان هزاران یا میلیون‌ها نفر منتشر کنیم؛ آبرویش را ببریم؛ تحقیرش کنیم؛ دشنام بدهیم؛ درباره شخصیت و خانواده‌اش داوری کنیم و بعد تصور کنیم چون انگیزه ما دفاع از دین بوده، وسیله نیز مقدس شده است! نه.

جامعه‌ای که به‌طور مداوم انسان را در معرض محرک‌های جنسی قرار می‌دهد، به‌تدریج هزینه این وضعیت را در جاهای دیگری پرداخت می‌کند: در روابط زن و مرد، در تصویر انسان از بدن خودش، در انتظارات جنسی، در بازار زیبایی، در اضطراب مقایسه، در روابط خانوادگی و در نوع نگاه انسان‌ها به یکدیگر.