طبق پاراگراف آخر پیامتون، «فرماندهان ارشد نظامی و کلیهٔ نیروهای نظامی، انتظامی، بسیجی و کارکنان این سازمان‌ها و وزارت دفاع و خانواده‌های معزّزشان» قربونت بشن ولاغیر😋❤️

مشروح پیام رهبری توی اخبار ناشنوایان 😂😂😝😁

💯 مقصر اصلی مشکلات، مسئولینی هستند که استفاده از عقل و تجربه را تعطیل کرده‌اند! دکتر رحیم‌پور ازغدی

🔹 پشتِ درِ اتاق نوجوان | چرا فرزندم دیگر همه‌چیز را به من نمی‌گوید؟ ✍️ محمدرضا حدادپور جهرمی یک روز متوجه می‌شوید فرزندتان دیگر مثل گذشته حرف نمی‌زند. قبلاً از مدرسه که برمی‌گشت، هنوز کفش‌هایش را درنیاورده، ماجرای زنگ تفریح و دعوای دوستانش را تعریف می‌کرد. حالا اگر بپرسید «امروز چه خبر بود؟»، می‌گوید: «هیچی!» و شما می‌مانید با یک سؤال تلخ: «چه اتفاقی افتاد که دیگر محرم اسرارش نیستم؟» اجازه بدهید چیزی بگویم که شاید شنیدنش کمی سخت باشد. گاهی نوجوان از گفتن حقیقت نمی‌ترسد؛ از اتفاقاتی می‌ترسد که بعد از گفتن حقیقت می‌افتد! تصور کنید دخترتان می‌گوید از یکی از دوستانش ناراحت است. هنوز حرفش تمام نشده، می‌شنود: «من از اول گفته بودم با این دختر نگرد!» پسرتان اعتراف می‌کند امتحانش را خراب کرده است. بلافاصله می‌گویید: «معلوم است! وقتی تمام وقتت با گوشی می‌گذرد، بهتر از این نمی‌شود!» فرزندتان از علاقه‌اش به کسی حرف می‌زند و پیش از آنکه فرصت توضیح پیدا کند، بازجویی آغاز می‌شود. ممکن است تمام این واکنش‌ها از نگرانی و دلسوزی پدر و مادر برخاسته باشد؛ اما نوجوان گاهی پیام دیگری دریافت می‌کند: «اگر حقیقت را بگویم، آرامشم را از دست می‌دهم.» و از همین‌جا، سکوت آغاز می‌شود. نه لزوماً از سر بی‌محبتی، نه همیشه به‌خاطر دوستان نامناسب و نه الزاماً برای پنهان‌کردن کارهای خطرناک. گاهی نوجوان فقط می‌خواهد درباره تجربه‌های ناتمام و احساسات آشفته‌اش حرف بزند، بدون اینکه بلافاصله محاکمه شود. البته نوجوان در مسیر استقلال، به خلوت و حریم شخصی بیشتری هم نیاز پیدا می‌کند. قرار نیست پدر و مادر از تمام جزئیات زندگی او باخبر باشند. اما تفاوت بزرگی وجود دارد میان نوجوانی که حرف نمی‌زند چون حریم خصوصی می‌خواهد و نوجوانی که حرف نمی‌زند چون از واکنش ما می‌ترسد. برای فهمیدن این تفاوت، یک آزمایش ساده پیشنهاد می‌کنم. دفعه بعد که فرزندتان موضوعی ناراحت‌کننده تعریف کرد، پیش از نصیحت، سرزنش یا نتیجه‌گیری، فقط بگویید: «خوشحالم که این موضوع را به من گفتی. دوست دارم بیشتر بشنوم.» بعد واقعاً گوش کنید! نه اینکه در سکوت، مشغول آماده‌کردن سخنرانی بعدی باشید. اگر خطایی رخ داده، مسئولیت‌پذیری و اصلاح آن همچنان ضروری است. شنیدنِ بدون تحقیر، به معنای تأیید هر رفتاری نیست. کشف امروز ما در پشتِ درِ اتاق نوجوان این است: اعتماد نوجوان، فقط با قولِ «رازت را نگه می‌دارم» ساخته نمی‌شود؛ با تجربه مکررِ «وقتی حقیقت را گفتم، تحقیر نشدم» ساخته می‌شود. پدر و مادر عزیز! گاهی برای آنکه فرزندتان درِ اتاقش را باز کند، لازم نیست بیشتر در بزنید. کافی است وقتی در را باز کرد، از آمدنش پشیمانش نکنید! 🌱 *پشتِ درِ اتاق نوجوان* برای فهمیدن نوجوان، گاهی باید از دنیای خودمان بیرون بیاییم! #پشت_در_اتاق_نوجوان