روزمرگی با طعم املت ربی
اینطوری بود که دیدم همه تو کانالاشون دارن از کربلا و نجف میگن ، و من همیشه با خوندن توصیفاتی که مردم
بعد گفتم خاکبرسرت لاقل یکم حس معنوی در خودت ایجاد کن . رفتم اینستا و سرچ کردم #نجف . باز دیدم انگار یه چیز بیشتری میخوام چهارتا کلیپ فایده نداره .
گفتم یچیزی از امام علی بخونم یه داستان یا متن کوتاه ولی بلد نبودم چی و از کجا ، تو طاقچه سرچ کردم "علی" .
رندوم یکیو خریدم و شروع کردم به خوندن
روزمرگی با طعم املت ربی
خلاصه جواب سوال ' چه کوفتیمه ' رو امشب گرفتم
فهمیدم هیچ کوفتیم نیست
من فقط نمیتونم برای درد اول علی گریه کنم چون از نظر مغزم این نوع درد ، لیاقت گریه برای علی رو نداره .
ولی برای درد دوم چرا . تا دلت بخواد.
و لازمهی محزون شدن بر درد دوم ، شناختن علی و شناختن درد علیِ (ع)
همیشه ترسم از زیاد پیام دادن اینه که پیام هام از حوصله خارج بشه و کامل خونده نشه
شما فکر کنین یه آدم سرد و مخوفم که هفته ای یبار پیام میدم و هر هفته یدونه از این تیکه کتابارو فرستادم خوب بخونیدشون
«شاید بعضی خیال کنند که محبت علی موجب شفاعت در آخرت گردد؛ اما به نظر من محبت توأم با جهل برای آخرت هم به کار نیاید، زیرا آخرت با همان قوانین معقول و منطقی این دنیا ساخته شده. آخرت ساخته همان عقل و ارادهای است که این جهان را ساخته است. همانطور که در اینجا محبت زاییده جهل ثمری ندارد، در آن دنیا هم ثمری نخواهد داشت.»
- چه نیازیاست به علی _ از شریعتی