‌‌فکر میکنی فراموشش کردی اما پس از مدتی، به‌ شکل گریه‌ی بی‌دلیل یا دلتنگی و اندوه و ترس گاه‌ و‌ بیگاه برمیگرده.

‌یه روز مجبور میشی از آدم مورد علاقه‌ات، خونه مورد علاقه‌ات و گلدون مورد علاقه‌ات دست بکشی و بپذیری فرد دیگه‌ای اون‌ها رو خواهد داشت که اندازه تو دوستشون نداره و هیچوقت اندازه تو اون‌ها رو نمیشناسه و متوجه‌شون نیست.

دردناک‌ ترین بخش پذیرش زمانی هستش که میپذیری اصلا ارزشش رو نداشت، ارزش تمام انرژی و وقت و خوبی‌‌هایی که از جون مایه گذاشتی، زخم‌‌هایی که در ازاش خوردی و فرسودگی که در تار و پودت نشست، گریه‌هایی که شب و روز کردی، اهمیت‌های زیادی که دادی، اصلا ارزش این همه غرامت رو نداشت.

ببخشید یهو ناپدید شدم، زندگی دوباره معناش رو از دست داد.

من این زندگی رو دوست ندارم رابرت.

دیگه جونم قد نمی‌ده برای غصه‌های آدمای دنیا. حتی غصه‌های کوچیک خودم هم برام سنگین شدن، چه برسه به غم‌های بزرگ و دور. بعضی وقت‌ها ما بی‌احساس نمی‌شیم، فقط دیگه ظرفیتِ قلبمون تموم می‌شه.

متاسفانه من حساس تر از اونچیزی هستم که بنظر میرسه، پس اگه فکر کردی بهم آسیبی نرسیده واقعا اسیب دیدم، من فقط تصمیم گرفتم ساکت بمونم.

میدونی منم نباید مثل تو خیلی جدی می‌گرفتم.

داری زندگیتو می‌کنی، یهو یادت میاد دوست نداشت.

به به دختر خوشگله رو نیگا🛐💙

قربونت خبببب🎀🫂

🤍🫂