خودم؛ ازش حس امنیت و اعتماد نگیرم، طرف آستردار نباشه و درونیاتشو مث بادِ هوا بفرسته بیرون، از کسی تقلید کنه و خودش نباشه، لوس بازی دربیاره، توی ذوق کسی[چه خودم چه بقیه] بزنه، نتونم جلوش وراجی کنم و دلقک باشم، ادایی باشه و نشینه وسطِ میدون شیرکاکائو بزنه، گاو بازی دربیاره یا به آدم حس ناکافی بودن بده کنکله✨

خلاصه‌ش رو دوستمون گفتن😔🚬

فعلا ندارم برنامه‌ای، احتمالا بشه فیلم و کتاب و نوشتن، شاید هم حوصله‌ی هیچ‌کدومُ نداشتم و فقط موندم زیرِ پتو، شاید هم مودم خوب باشه و برم بیرون. کی می‌دونه؟

:) :))

"دود خواهم شد". .

ولوم کن، دارین اشکمُ در میارین.

جوری که می‌ترسم باز فیلتر کنن این پدرصلواتی رو:

ولی دیگه هرچی‌ام بشه، من طوریم نمیشه. ضدِ خش شدم بعد یک‌ماه.

یک ماه و دو روز البته-

-

همیشه دلم می‌خواست مثل نسخه‌ای که برای بقیه می‌پیچم عمل کنم :) مثلا پاشم برم باهاش همه‌ی حرف‌هامُ بزنم، بگم چی آزارم می‌ده، چی انقد زجرم می‌ده که دلم نمی‌خواد صبح پاشم، چی باعث می‌شه که جای ناخنام کفِ دستم بمونه، که هیچی اونجوری که باید نشه، و کلی حرفِ دیگه. دلم می‌خواست تجربیات و منطق و این چیزِ مضحکی که هیچ اسمی براش ندارم، گورشونُ گم می‌کردن و هی در موردِ بعدش زر نمی‌زدن. که می‌تونستم حرف بزنم و حل کنم همه‌ی چیزهایی که اون من مظلوم و اشکی درونم بهم التماس می‌کنه و می‌گه ارزش نداره این‌همه آزارِ الکی که به من میدی. ولی همیشه مشاوره دادن، فکر کردن و حتی گفتن‌ش تو تنهایی راحته :) در حقیقت، واقعیت مثل یه تیکه‌ی ناهنجار سنگه. که میره زیرِ پات و از بالای صخره‌ی انتظاراتت پرتت می‌کنه پایین و دست و پا و گردن، و نهایتا نخاع و مغزت از هم گسسته می‌شه. همیشه همینه. ـ ــ سین‌حانون/اندراحوالات شوریده/#خاک‌خورده‌های‌وانگو-