کنارِ بخاری‌ام و پالتو و پلیور تنمه و توانایی در آوردن هیچ کدوم‌اش رو هم ندارم :))))

پخته گشتم، هاها.

تعارف کردن خیلی سخته دوستان، خیلی.

مسخرست ولی امشب حتی به زن‌عموی آخری‌م هم حسودیم شد، چرا؟ چون که نه درس و مدرسه داره و نه دغدغه‌ای، فردا هم عازم‌ان خدمت جناب حافظ و سعدی و باغ‌های بهارنارنجی که حالا نارنجی‌ان. حسودی نداشت؟

فال گرفتی؟ یکی‌ام به نیتِ من بگیر.

* برای آخرین شبِ پاییز . . . :)

شجریان یادت نره برا ترکیب امشب.