ای دل بگو به عقل

که دشمن هم اینچنین؛

در خون مرا

اعلام وضعیت: سرماخوردگی که از سرِ شب قصدِ انکارش رو داشتم، داره لحظه به لحظه پیشروی می‌کنه و شاید هم این صدا بخاطر بلند خوندن تاریخه که دیگه بیرون نمی‌آد؛ به لطفِ کله‌ی عزیز و پرتمرکزم، از چهارتا درسِ تاریخ کلا یدونه رو نصفه نیمه خوندم؛ هنوز زیست مونده و ادبیات و درسِ آزاد هم از اون پشت، خیلی ریز چشمک می‌زنن.

هاها، می‌ریم بخوابیم.

اگر گذاشتن درس‌ها برای صبح نبود که،، حقیقتا ما چه می‌کردیم؟

.

من یکم آدمم با یک عالمه کتابِ نخونده، جای ندیده و حرفِ نزده.

[مثلا باید می‌گفتم امروز وقتی اومدی، چقدر تو اون چاردیواری و این تیکه پوست جا نمی‌شدم. روحمم می‌خواست بال در بیاره.]