اعلام وضعیت: سرماخوردگی که از سرِ شب قصدِ انکارش رو داشتم، داره لحظه به لحظه پیشروی می‌کنه و شاید هم این صدا بخاطر بلند خوندن تاریخه که دیگه بیرون نمی‌آد؛ به لطفِ کله‌ی عزیز و پرتمرکزم، از چهارتا درسِ تاریخ کلا یدونه رو نصفه نیمه خوندم؛ هنوز زیست مونده و ادبیات و درسِ آزاد هم از اون پشت، خیلی ریز چشمک می‌زنن.

هاها، می‌ریم بخوابیم.

اگر گذاشتن درس‌ها برای صبح نبود که،، حقیقتا ما چه می‌کردیم؟

.

من یکم آدمم با یک عالمه کتابِ نخونده، جای ندیده و حرفِ نزده.

[مثلا باید می‌گفتم امروز وقتی اومدی، چقدر تو اون چاردیواری و این تیکه پوست جا نمی‌شدم. روحمم می‌خواست بال در بیاره.]

قرار بود پا شم بیام غر بزنم که حالتِ تب داره منو می‌خوره و نه صدا دارم و نه سر و نه اعصاب از دستِ این چیزی که نه سرماخوردگیه و نه سرمانخودگی، ولی الان :)))))))))

احساسات رو نگفتم *

پسر، چقد سخته سر و کله زدن با این حجم احساساتِ متناقض.

از یه طرف احساس می‌کنم هیتلرم و مسئولیتِ تمام اشتباهات جهان به دوشمه، از یه طرف می‌خوام یقه خودم رو بگیرم و ** بدم، از یه طرف حسِ مظلومیت و پیشی بودن، از یه طرف ..