تبریک داره وصالی؟ انقراض‌مونُ باید تبریک گفت.

اشکی که این تصویر داره رو، کمتر کسی می‌فهمه. ولی اگه می‌دونی، بیا یه جا باهم گریه کنیم. اشک‌هام برای این حجم اندوه و درد و هرچیزی که نمی‌تونم وصف‌ش کنم، کم‌ان. ناقص‌ان. قاصر و درمونده‌ن.:)

چقدر این داستان دوست داشتنی بود، ردش روی روحم می‌مونه.

دلم می‌خواست توی صحنه‌ی بازی این سکانس می‌بودم، اینجوری حق‌ش ادا نشد.

گریه-

دوستان از پشتِ صحنه دچار ابهام شدن که این عکس چیه؛ دوستان این شترمرغ لای صخره نیست، این دو تا دسته=))))))

چقد خوب تونسته احوال آدمیزادِ شب، وقتی از پوسته‌ی دلقک‌ش بیرون می‌آد رو توصیف کنه. خوشم اومد انصافاً.