اندریوم،بیستومن ممد چهارده صِفردو.

داشتم به این فکر می‌کردم که، شاید مثل اون‌همه چیزی که ازشون بدم می‌آد و حس کردن‌ش توی آدم‌ها، دورم می‌کنه، یسری چیز میز تو من هم حال بقیه رو هَم می‌زنه. یسری چیزی که امیدوارم همون چیزایی که بدم می‌آد نباشن.

ترسناکه.

کاش آدمیزاد سنسورِ خطر داشت.

نمی‌دونم. دیگه حتی اون ذره دونستنم هم ته کشیده.

ـ pov: به لطف مخابرات عزیز سراسر گُ🌱 خورده به مودم و وایفا و عدل همزمان نتت هم تموم شده و پدر هم تا دوهفته آتی نیست و توانایی خودت در این زمینه؟ صفر.

هاها،عالیه.

خواستم بگم بچها اهمال کاری واقعا خره، سگه، بی‌وجوده.

یکی نیست بگه عزیزِ من، قشنگم، دوماه و اندی می‌شه که پا شدی رفتی مسابقه داستان نویسی ثبت‌نام کردی. خودت کردی عزیزم. ترو ناموست پاشو برو بنویس:))))))))))

چه کردم اسماعیل. وای بر من.

انگشت کوچیکه پام مدت‌هاست که روزِ سالم به خودش ندیده.

با هر دفعه تجدیدِ آسیب یه نگاه می‌ندازه و اشک‌شو تف میکنه سمتم.