که نمی‌دانم چه‌م شد و چه‌م است. عجیب است. برای کوئیز ریاضی فردا و سؤال‌های کاربرگِ عجیب‌ش حتی یک قلم هم روی کاغذ نگذاشتم و حتی حالا هم قصدش را ندارم. حتی نمی‌دانم صبح بلند شوم یا نه. فقط خسته‌ام. همین.

آدمی‌ام که با خیال راحت فردا برم و بگم هیچی حل نکردم و معذرت، ولی حوصله بقیه روزو ندارم.

نمی‌دونم. اگه نرم فقط یه زنگ ریاضی از دست دادم.

دلم تنگ می‌شه و زهرمار. وای.

مسخرست که آدمیزاد همچیز رو تحمل می‌کنه بخاطر هیچی.

کاش یکی بیاد بهم دلداری بده.

و تکلیف‌مو مشخص کنه.

و دکمه‌مُ بزنه خاموش شم.

عه، اسفند :)

#کلمه-

حتی "خاطرخواه" هم قشنگ‌تر از عاشقه.

ترکیبات خواستن‌دار کلا قشنگ و محبت‌آمیزه. دوسش دارم.