عه، برف.

ولی این حجم از دقت و تفاوت و ظرافت و همه‌ی چیزهای عجیبِ خوابیده پشت تک‌تک این دونه‌های ریز نتونستنیه:)))

بخوام روراست باشم، دیشب یکی به‌م گفت وایب اینجا منفیه و فلان. برای همینه که حالا هی تایپ می‌کنم و هی بنظرم بَده.

از وقتی یادم می‌آد، همیشه سعی کردم حرفِ بقیه کتفمم نباشه، ولی. چکنیم کیومرث، آدمیزاده دیگه.

اصلا همینه که هه.

نگاش کنننن:)))))))))

برای یه سرمایی سگی گرفتن همین ۲۳ثانیه با دستای قندیل شده و رو به موت شاهکاره، شاهکارر.

حتی آهنگ گوش دادن تو سرما هم یچیز دیگه‌س، چیه این سرما؟

عزیزم. کاش همیشه هوا همینجوری بمونه.

داشتم می‌گفتم نبابا من هنوز نمی‌خوام بمیرم اونم با برف و جاده، من هنوز کلی آرزو دارمم، دلم می‌خواد بنویسم، دلم می‌خواد انسانی بخونم، دلم می‌خواد... که یهو دیدم عه. هرچی دارم بعدش می‌گم با خنده، آخرش خلاصه می‌شه توی تو. پسر، بند و بساطِ این امیدِ دست و پا شکسته رو یکی باید جمع و جور کنه... ـ ــ اندراین‌روزها،اسفندِ چهارده صفردو.