داشتم می‌گفتم نبابا من هنوز نمی‌خوام بمیرم اونم با برف و جاده، من هنوز کلی آرزو دارمم، دلم می‌خواد بنویسم، دلم می‌خواد انسانی بخونم، دلم می‌خواد... که یهو دیدم عه. هرچی دارم بعدش می‌گم با خنده، آخرش خلاصه می‌شه توی تو. پسر، بند و بساطِ این امیدِ دست و پا شکسته رو یکی باید جمع و جور کنه... ـ ــ اندراین‌روزها،اسفندِ چهارده صفردو.

من مُرده‌ی این اخلاق شخمی خودمم اصلا.

ینی چی که موقع تغییر مکان می‌چسبی به من التماس می‌کنی نکن، نرو، بمون خونه؟ ولم کن دیگه گوربه بدبخت.

هر سری می‌خوام این عادتو از کله‌ت بکشم بیرون ولی باز با یه تغییر زِوارت در میره.

متأسفم برات.

بیا، بیا مث بچه آدم خودت برو بشین سرِ کوچه آشغالی ببردت. بیا.

برو، برو مث بچه آدم خودت بشین سرِ کوچه آشغالی ببردت. برو.

ادبیات فارسی: دو جمله یکسان معنایی و تضاد دستوری:

:)

یکم دیگه سعی کنم این بو رو تا ابد تو ذهنم حک کنم، احتمالا مغزم تموم شه.

شایدم اون پاپیون قرمزِ روی جعبه.

باید بخورمش، اشتباهی بره تو نای، و بعدش بره تو ریه‌م و هیچ‌وقتِ هیچ وقت دیگه از اون‌جا بیرون نیاد. بو رو نمی‌شه خورد؟