حسِ بلد بودنی که بعد یه مدت از یه آدم میگیرم، میتونه تا ابد به اون آدم پابندم کنه.
ولی یهسری آهنگهام هستن که محترمان، یهسری حق دارن که ممکنه تو هر موقعیتی ادا نشه، این آهنگها رو بذارید بمونه برا تنهایی. برا حال مناسبش. اونجوری بهتره.
اویمن;
برف داره میاد، برفِ زیاد.
انگار خدا شکرپاششُ حسابی کج کرده، شایدم تهِ گونی سوراخه:)))))