من همچو دنیای شگفت‌انگیزی را فقط دوبار لمس کرده‌ام؛ یک‌بار موقع خواندن من‌ِاو، و دیگری حالا که دارم در بادبادک‌باز زندگی می‌کنم. این‌قدر واقعی‌ّت و احساساتِ مصور، باور نکردنی‌ست...

از حالا ترسِ تموم شدنش رو دارم. انگار بعد از سال‌ها زندگی تو یه جهانی و خو گرفتن با شخصیت‌ها و محیطی، یکهو بیرونت بکشن و بگن «بیدار شو، تموم شد».

چطور می‌شه یه نویسنده مرزِ واقعیت و داستانیت رو از بین ببره و کلمات رو زنده کنه؟ جواب این سؤال بیش‌از حد برام جالبه.

-

زبان محبتِ تراز.