این داستان: وقتی بجای یه‌نفر دیگه میری جلسه‌ش که غیبت نخوره و از این کارهای انسان‌دوستانه، اما مث بز دروغ گفتن بلد نیستی و در ضایع‌ترین حالتِ ممکن شماره‌ی طرف[که الان خودت باشی] رو از رو می‌خونی، و درحالی‌که سعی می‌کنی از خنده گسسته نشی، با دیدن اینکه سیدجواد سخنرانه، نیشگون بچها رو نادیده می‌گیری و درست می‌شینی جلوی جلو که حتی پُرز قالی هم ننشسته. همه‌چیز عالیه تا اینکه یهو سخنران با دیدنت پشتِ بلندگو می‌گه عه، خانم فلانیییی هم هستن=)))) و تا آخر می‌شی ضرب‌المثل کل کلاس و مسئول اسم‌نویسی در به در دنبال کسی با این فامیل می‌گرده.

بدجور لو رفتیم کیومرث، بدجور.

می‌گه من خدای همه‌م، همه‌ی همه...

-

‌

چقدر قشنگ بود این. چقدر کلمه کلمه‌اش حرف داشت و چقدر کم به‌ش توجه کرده بودم تا الان.

کاش می‌تونستم چیزی بیش از گوش به این چند دقیقه ببخشم.

بستنی قیفی شکنجه‌ست دوستان، شکنجه. واقعا نمی‌فهمم چیه این حجم زمختِ شیرین مزخرف.

از چیزهای بی‌مزه بدم می‌آد و از چیزهای چندمزه هم. بستنی هیچ‌کدومش نیست؟ عه.