اما درِ گوشی بگم، بابت همون وقت کمی هم که این چندروز روی کتاب‌های خانم بلنددوست گذاشتم پشیمونم. قلم ناپخته و داستان خام. البته که باز نظر شخصی و این داستان‌ها.

نمی‌دونم غرِ فاخرانه چه شکلیه، ولی همون.

-

حالا که دارم از دور کتاب‌های خاک گرفته رو نگاه می‌کنم، انگار یکم- دوزِ خماری‌م زیاد بوده.

چقدر خوشحالم از این وضعیت.

و مشتاق برای شروع از کلاس اول.

خیلی هم عالی.

مدت زمان زیادی سر و کله زدن با درگیری‌های داخلی و احساساتِ متناقض و اضطراب و اورثینک و دلشوره و هزارتا کوفت و زهرِمار دیگه از من یه آدمِ خیلی «ممنون با خودم حلش می‌کنم»ی ساخته، متأسفم که تلاشت برای کمک رو قهوه‌ای کردم.

‌

در نهایت هم همونجایی که می‌فرماد الدُنيا ضُحكَة مُستَعبرٍ.