مدت زمان زیادی سر و کله زدن با درگیری‌های داخلی و احساساتِ متناقض و اضطراب و اورثینک و دلشوره و هزارتا کوفت و زهرِمار دیگه از من یه آدمِ خیلی «ممنون با خودم حلش می‌کنم»ی ساخته، متأسفم که تلاشت برای کمک رو قهوه‌ای کردم.

‌

در نهایت هم همونجایی که می‌فرماد الدُنيا ضُحكَة مُستَعبرٍ.

یکی از تفریحاتِ برجسته‌م هم لبخند زدن به بچه‌های کوچولو و تماشای ریختن برگ‌هاشونه.

-چشه این دیوونه؟ خدا شفاش بده.

+به تو هم لبخند زد؟ مسته داداش.

همچنین یکی از انگیزه‌های اصلی‌م برای تحمل اجتماع هم اونجاییه که خیلی رندوم، یکی از پونزده‌تا بچه برمی‌گرده و لبخندمُ پس می‌ده:)))))

ولی من هنوز جدی جدی به پایین اومدن آسمون امید دارم.

من هنوز امید دارم بچها، فردا نباید هفتِ صبح پاشیم.

امروز سومِ عیده و فردا چهارم.

به زندگی قشنگت سلام کن=)