کاش می‌شد دورِ آدم‌های مهم‌ام یه حصار الکتریکی بکشم، کسی که نزدیک‌شون بشه فردا رو نبینه.

کاش یا نمی‌دونستم حساسیت چیه، یا لااقل اشرف نبودم.

لعنت بر نازک بودن.

هرچی گشتم دیدم اینجا نگفتم، بچها من واقعاً حس می‌کنم تو قیافم بچه‌ربا ریختن.

واردِ هر جمعی که می‌شم گله گله بچه دورم جمع می‌شه. بابا ولم کنیید نمیخواام.

مهربون هم برخورد نمی‌کنم اخه.

برج زهرمارم بخدا.

چرا یادِ «یه روز خوب برای سگ بودن» افتادم؟:))))))

قضیه از این قراره که اجدادِ خانومه طی یه نفرین، در صورت یه اتفاقاتی* شب‌ها تبدیل به سگ می‌شن و از قضا، کل این خانواده هر وقت تو محل راه می‌رن همه سگ‌ها دورشون جمع می‌شن. کیسِ مورد علاقه‌ی سگ‌ها.

احساس بیمحتوایی دارم.

ناشناس‌ها رو می‌خونم و باید بگم چقد شما مهربونین، قلب گل‌گلی.