بنازم آقاصاحب.

نباید برای این توصیفات از شخصیت موردِعلاقه‌م بغض کنم.

از اول کتاب هِی منتظر یه دریچه‌م که برم تو و آقاصاحب رو بردارم برای خودم.

آقاصاحب بیا، امیر لیاقت تورو نداره.

یکی رو پیدا کنید که اینجوری ببیندتون.

_کُشتیار او شدم که بماند، گفت حکماً باید بروم. کُشتیار. #کلمه.

وضعیت طوری است که سرِ جایم یکذره هم تکان بخورم از دلدرد تجزیه شده‌ام و دارم به این فکر می‌کنم که چطور کلاس‌های این چند روز و کلی ریاضی نخوانده را قرار است پشتِ سر بگذارم. اما بله. همچنان،"یک زورو دست به مسکن نمی‌زند". به‌جایش کتاب می‌خواند. فرار، خوب ذهن آدم را گول می‌زند.

=)))))))باورم نمی‌شود.

تا اینجای زندگی‌ام یَک سوتی‌هایی داده‌ام که باقی عمر هرچه هم سرم بیاید می‌توانم بگویم نبابا، این‌که چیزی نیست.