وضعیت طوری است که سرِ جایم یکذره هم تکان بخورم از دلدرد تجزیه شده‌ام و دارم به این فکر می‌کنم که چطور کلاس‌های این چند روز و کلی ریاضی نخوانده را قرار است پشتِ سر بگذارم. اما بله. همچنان،"یک زورو دست به مسکن نمی‌زند". به‌جایش کتاب می‌خواند. فرار، خوب ذهن آدم را گول می‌زند.

=)))))))باورم نمی‌شود.

تا اینجای زندگی‌ام یَک سوتی‌هایی داده‌ام که باقی عمر هرچه هم سرم بیاید می‌توانم بگویم نبابا، این‌که چیزی نیست.

داشتم درمورد گرمی کلاس‌ها حرف می‌زدم که یهو مدیر پا شد بره روی صندلی‌ش بشینه، و من در حالی‌که فکر می‌کردم بلند شده کولر روشن کنه، با هزار تعارف و رودربایسی جلوشو گرفته بودم که نههه الان گرمم نیستتت کلااا میگممم.

خدا برای هیچ احدی نیاورد همچو ضایعه‌ای را.

از یک آدمِ ماسک زده‌ی تب‌دار چه توقعی داری زن.

-

بعدِ دوروز آن شدن اون اکانت و دیدن شونصدتا گروه و گروهک که همزمان فازِ وداع برداشتن، داره باهام کاری می‌کنه که قلبم رو حس نکنم.

اَه، آروم بگیر لعنتی. فوق‌ش هرروز می‌ری دمِ کلاس تجربی‌ها.

چیزی نمی‌شه، آروم.

من سابیدم این مودِ احساسی که امشب سابیده مارو. عقل‌م کو.