تا اینجای زندگی‌ام یَک سوتی‌هایی داده‌ام که باقی عمر هرچه هم سرم بیاید می‌توانم بگویم نبابا، این‌که چیزی نیست.

داشتم درمورد گرمی کلاس‌ها حرف می‌زدم که یهو مدیر پا شد بره روی صندلی‌ش بشینه، و من در حالی‌که فکر می‌کردم بلند شده کولر روشن کنه، با هزار تعارف و رودربایسی جلوشو گرفته بودم که نههه الان گرمم نیستتت کلااا میگممم.

خدا برای هیچ احدی نیاورد همچو ضایعه‌ای را.

از یک آدمِ ماسک زده‌ی تب‌دار چه توقعی داری زن.

-

بعدِ دوروز آن شدن اون اکانت و دیدن شونصدتا گروه و گروهک که همزمان فازِ وداع برداشتن، داره باهام کاری می‌کنه که قلبم رو حس نکنم.

اَه، آروم بگیر لعنتی. فوق‌ش هرروز می‌ری دمِ کلاس تجربی‌ها.

چیزی نمی‌شه، آروم.

من سابیدم این مودِ احساسی که امشب سابیده مارو. عقل‌م کو.

دو چیز بود که در اردیبهشت از من گرفته شد: یکی توان خواندن برای امتحان و دیگری، توان خواندن برای امتحان ریاضی.

خواستم بگم نخوندن هم عجب عالمی داره، بیا و ببین.