همیشه چیزهای دوست‌داشتنی دور، نشدنی، غیرممکن و سخت‌ان.

نفس تو سینه‌ی آدم گیر می‌کنه.

متنفرم از برنامه‌های بدون برنامه ریزی. کاش ناپدید شم موقعی که بدون آمادگی ازم چیزی رو می‌خوان.

زیرِ تیغ آفتاب ابرها دارن چک‌چک می‌کنن و نسیمی که از صبح تدارکاتِ کار رو می‌دیده، نتیجه رو بی‌رحمانه از کوچک‌ترین منفذه‌ای که دمِ دست‌ش می‌رسه به داخل می‌آره و من حتی نمی‌تونم برم بیرون. ای ناز قدم هرچی حبیب مببیب خداست.

دگر نمی‌توانم.

سردرد مرا نمود.

حس می‌کنم برای این حجم اجتماعی بودنی که امروز از خودم نشون دادم، باید نشان افتخار بگیرم.

اه بچها من حتی نمیتونم با کسایی که یذره برام مهم‌ان خیلی معمولی حرف بزنم، فکم منقبض می‌شه و معذب می‌شم سرِ هرچیز.

وای واقعا خاک تو سرم.

یه‌جایی هم می‌گه که،