چیزی نیست، فقط یکم برای اینکه هنوز درحال خوندن سومین امتحان باشم خستم.

چرا تموم نمی‌شه.

می‌خواهم صفحه را ورق بزنم. آخرین لحظه، دوباره نگاهی سرسری به نوشته‌های مدادی کناره‌ها می‌اندازم که چیزی از دستم در نرفته باشد. یکهو چیزِ کوچکی آن پایین می‌بینم. تا می‌خواهم بگویم بیا، این یکی هم داشت در می‌رفت، کلمه‌ها رو‌به‌رویم شکل می‌گیرد. گوشه پایین، سمت چپ، نکته نیست. فرض است. فرضیه‌ای احتمالاً محکم‌تر از این کنایه‌های با عقل جور در نیا. «فتبارک را گمانم ستار وقتِ خلق چشم‌هاش گفته بود... ـ ــ سین‌حانون.

خیلی ممنون آقای آنتوان دوسنت اگزوپری، حتماً بابتش اورثینک خواهم کرد.

‌

سرم درد می‌کند، و کاش فقط همین بود.

فعلاً می‌خوام انصراف بدم، کسی هست فقط برای بیست‌وچهار ساعت به‌جای من ادامه بده؟

کاش زندگی شیفتی بود.

مثلاً می‌شد بهش گفت من دیروز و پریروز و پس پریروز ادای قوی‌ها را در آورده‌ام، امروز دیگر ولم کن.

کاش آدم‌های دنیای واقعی رو هم می‌شد گذاشت رو ۲x.